Onder het intiem samenzijn bij het theedrinken vroeg de Varennes Elly
of hij haar moeder een bezoek mocht komen brengen.
Schoon zij deze vraag had verwacht gaf het haar een schok.
--Ja, mama zal u zeker met genoegen ontvangen.... aarzelde ze,
omdat haar plots inviel, dat Emilie zich steeds zoo van anderen
afgezonderd hield.
Maar zou het niet enkel zijn voor dezen éénen keer, overwoog
ze. Slechts eens kon hij belet vragen, en als hij later zijn bezoek
nog eens herhaalde konden ze wel niet thuis geven.
Een pijn vlijmde bij deze overweging even door haar ziel. Waarom had
mama zich toch zoo teruggetrokken....? Hoe heerlijk zou het zijn als de
Varennes nu eens bij hen zooals bij alle andere families, na het eerste
officieele bezoek, kon inloopen of 's avonds eens thee kwam drinken.
En het vooruitzicht daarvan joeg Elly al een blos naar de wangen.
Toch, zooals zij leefden leek het haar een onmogelijkheid.
Soms overviel het jonge meisje een stille gedruktheid als ze die
dingen overwoog. Was het niet of er iets in mama's leven bestond
waarom ze zich zoo van allen terugtrok....?
Als Elly daaraan dacht kromp ze van smart in elkaar, dan leek
het of ze haar moeder door die gedachte alleen groot onrecht
aandeed. Neen.... neen.... dat kon niet.... er moest iets anders
zijn, een groote smart, die haar moeder voor haar, Elly, verborgen
hield.... en ze nam zich voor er Emilie naar te vragen.
Nu, terwijl ze met de Varennes keuvelde, zij zich gevleid voelde
door zijn voorkeur boven die vele andere meisjes, die hij zelfs met
geen blik verwaardigde, drong dat zonderlinge gevoel weer in haar op,
verdofte even het geluk van het heerlijke oogenblik, dat zij zich liet
gaan in zijn bijzijn, maar zijn aanwezigheid verhelderde alles weer.
Het bleef van een onuitsprekelijke zaligheid voor Elly en telkens,
opnieuw zonder dat zij het wilde, rustten haar oogen op de Varennes,
ontmoetten hun blikken elkander.
Er groeide dan een gloeiende blos, die heel den verderen middag op
haar wangen bleef.
Aangemoedigd door die verlegenheid, die de Varennes aanbiddelijk vond,
rekte hij het uurtje totdat de avond viel.
En in dat plotse licht, dat in tooverschijn heel de spiegelende baan
overdekte, zag hij Elly als iets bovenzinnelijks, dat hem gevangen
hield, hem bekoorde.
Hij gaf zich geen rekenschap van de feiten.... controleerde niet
zijn gevoelens.... liet zich slechts gáán in de betoovering van
haar aanwezigheid.
Hij liet het gebeuren, dat de menigte zich terugtrok van de baan,
de drommen ebden in den fantastischen schijn van het electrische
licht.... terwijl hij daar nog altijd zat, in stille beschouwing van
Elly, daar tegen hem over.
--Ik geloof, dat het toch wel tijd wordt om naar huis te gaan.... mama
zal ongerust worden over me.... als het zoo laat wordt.... verbrak
Elly de stilte, die al een poosje hing tusschen hen in. En ze zag op
haar horloge.
Willen we afspreken voor den volgenden dag....?
--Ja zei ze verheugd.
En in weerwil van zijn overwegingen, vroeg hij haar spontaan, of hij
haar thuis mocht brengen.
Een troep meisjes, in uitbundig gelach, stortte plots het zaaltje
binnen en verbrak hun gesprek.
--Nee.... maar Elly.... riep er een.--Heb je wel gezien hoe laat het
is....? Ga je mee....?
Iets verlegens kwam er in Elly's houding, toen ze daar bij de Varennes
stond, en nu die vriendinnetjes in juichpret om zich heen.
Ze wilde eerst nog zeggen, dat meneer de Varennes haar thuis zou
brengen.... maar haar vriendinnetje, een donkeroogig bij de handje,
hield aan.
--Kom.... je gaat nou toch mee....? samen uit.... samen thuis....
De Varennes overwoog, dat hij moeielijk Elly van die anderen zou
kunnen afzonderen, en met haar alleen mee te gaan, leek hem ook een
weinig ongepast.
Dan.... als onder een onuitgesproken overeenkomst, stak hij Elly
zijn hand toe, zag haar aan, streelde haar met den blik van zijn
fluweelzwarte oogen, die haar even duizelen deed. En onder zijn
suggestie gaf ze hem zijn groet terug met een stille gelofte voor
den volgenden dag.