Nog enkele dagen van ijsvreugde volgden op den bewusten avond, deden
Elly leven in een roes van genieten.
't Scheen wel of er nooit een einde zou komen aan den heerlijken tijd.
Zoodra zij zich de schaatsen onder gebonden had, kwam de Varennes op
haar toe, het was of iets binnenin haar versprong als ze hem hoorde
naderen. En heel den langen dag of avond bleven ze samen.
Elly voelde het als een weelde, dien lichten druk van zijn arm om
haar middel en 's nachts dróómde ze er van.... leek het haar een
voortzetting--in haar zonnig verbeelden--van den gelukszwijmel des
daags, waarin ze leefde ver weg van de werkelijkheid,.... zich latend
gaan in dien vreugdetuimel, die geheel haar denkleven beheerschte.
Met opgewonden kleur, de oogen tintelend van genot, vertelde ze
Emilie van haar triomfen.... Een avond had zij met de Varennes,
bij een wedstrijd, een tweeden prijs gewonnen: een zilveren
damescigarettenkoker.
Emilie, door een zware bronchitus aan huis gebonden, zag slechts
noode Elly, onder geleide van kennissen, die avondfeesten meemaken.
Ze wilde het kind deze genietingen van enkele dagen niet ontzeggen.
En toch....
Toch begon haar hart luide te kloppen als ze het geschal van de auto
hoorde, die haar Elly weer terugbracht.
En heimelijk verlangde ze naar het slot van al die ijsvermaken, waaraan
dezen winter geen einde scheen te komen: elken dag weer hetzelfde.
's Morgens kwijnde een dikke mist door het bladerlooze geboomte van
het bosch; maar wat verder op den dag zeefde de zon haar heldere
stralen er doorheen, tooverend de afgevallen bladeren op den grond
tot een tapijt van louter goud en brons.
De wind, in den ochtend nog wat koud en scherp, legde zich bij het
avondvallen.
Enkele graden vorst, gedurenden den nacht, deden telkens het ijs
weer aanvriezen.
Toen.... op een dag, las Emilie, die ijverig de weerberichten in de
dagbladen volgde, dat de wind naar het Zuiden keerde.
De dooi zou invallen....
Een jubel doortintelde haar arme gefolterde hart bij het lezen.
Zou ze nu eindelijk uit dien argwanenden twijfel verlost worden....?
Leek het niet of Elly haar altoos meer en meer ontglipte?