Sa ilog ding yaon na kinasagipan
ni Osong n~g kanyang bunsong minamahal,
ang magamang Tuning
minsan ay nagaliw sa masayang pangpang
na siyang sumaksi sa lihim n~g buhay.
«Talusin mo irog» ang turing n~g ama,
«sa panukala ko, kung hindi nayag ka,
disin hanggang n~gayo'y
lumalagok ka pa n~g luha n~g dusa
at di lumalasap n~g m~ga ginhawa.
¿At di mo ba tantong sa buhay na ito:
salapi, salapi, ang Diyos n~g tao?
¿Bakit ka iibig
sa han~gal na Osong na dukhang totoó
gayong may mayamang iirog sa iyó?»
«¡Ama ko! ¡ama ko!» ang saad ni Tuning,
«¡kay inam n~ga pala n~g inisip natin!
salamat Diyos ko
at ang mayayamang ninibig sa akin
ay hindi natalos ang nangyaring lihim ...»
«¡Talaga! ¡talaga» ang sa amang tugon,
«daig ang nagtiyap n~g pagkakataon,
¿at aling pan~gahas
dilang sinun~galing magsasabi n~gayong
ikaw ay naglaho sa tangkay kahapon?
Para din n~g dati ang tindig mo't bikas,
katutubong ganda'y lalo pang tumingkad;
pagmasdan mo iyang
halamang nilikha n~g Hari n~g lahat,
pawang yumuyuko sa taglay mong dilag.
Sa mabining agos ikaw ay makinig
may ibinubulong na masayang awit,
saksi n~g paghan~ga
sa iyong himalang inimbot na dikit
na waring pinilas sa ganda n~g lan~git.
N~guni't ¡anong saklap sa puso ko't buhay
ang kataasan mo kung iyaagapay
sa piling ni Osong!
¡masarap pang ako ay magpatiwakal!
¡oh, Tuning! ¡oh, Tuning!» at siya'y papanaw.
Pinigil n~g bunso: «Amang pinopoon,
ako'y kaayon mo sa dakilang layon,
at isinusumpang
lilimutin ko na ang han~gal na Osong
at ako'y dalaga na naman sa n~gayon ...»
Sila ay nagyakap at siyang tumunong
ang halik n~g ama, at halik n~g irog;
sigabo n~g tuwa
ay hindi magkasyang sa puso manulos
kaya't napatabi, ang panglaw, ang lungkot ...
¡Saka magkaakbay silang nagsilakad
sa dukhang tahana'y nagtuloy umakyat;
mahiwagang ilog
na nilisan nila'y bago humalakhak
na waring inuyam ang nangyaring usap.