Cxambro en la domo de Polonio. LAERTO kaj OFELIO eniras.
LAERTO
Pakajxo mia estas sur la sxipo.
Adiaux, fratineto! Se vi havos
Okazon, ne forgesu al mi skribi
Pri via farto.
OFELIO
Cxu vi tion dubas?
LAERTO
Sed pri Hamleto kaj pri lia amo
Konsilas mi al vi, vi gxin rigardu,
Kiel kapricon kaj nur kiel ludon
De juna sango; bela violeto
En la printempo : frue elkreskinta,
Sed ne konstanta,--dolcxa, sed ne dauxra,
Odoro, gxuo de momento unu,
Nenio pli.
OFELIO
Nenio pli?
LAERTO
Jes, tiel
Vi gxin rigardu. La natur', kreskante,
Grandigxas pli ne sole per la korpo
Kaj per la forto de la sama sento;
Kun la kreskado de la templo ofte
Sxangxigxas la spirito kaj la servo
Interne. Nun li eble amas vin;
Nek trompo nek malico nun makulas
La virton de l' animo lia : tamen
Memoru vi, ke en la rango lia
De sia volo li ne estas mastro.
Li mem ja estas sklav' de sia stato;
Ne povas li, kiel la simplaj homoj,
Por si elekti : de elekto lia
Dependas farto de la tuta regno,--
Li tial devas gvidi la elekton
Per la aprob' kaj vocxo de la korpo,
Al kiu li mem servas kiel kapo.
Se li nun diras, ke li amas vin,
Prudente estas, ke vi al li kredu
Nur tiom, kiom povas li plenumi
La vorton sian,--tio estas tiom,
Kiom permesas la komuna vocxo
De tuta la Danujo. Ekmemoru,
En kia grad' honoro via povas
Suferi, se auxskultos tro kredeme
Vi lian kanton, se la koron vian
Vi perdos kaj al lia persistado
Malkovros la trezoron vian cxastan.
Vi timu gxin, fratino mia kara,
Evitu flaman mezon de la amo,
Atakon kaj atencon de deziro!
Knabin' plej cxasta perdis jam modeston,
Se al la lun' sxi montris sian cxarmon.
Ecx virto ne evitas kalumnion,
L' infanojn de printempo ofte mordas
La verm' ankoraux en la burgxoneco,
Kaj al la frua roso de juneco
Spiret' venena estas plej dangxera.
Vin gardu do! Tim' donas garantion.
Por la juneco cxie staras retoj.
OFELIO
La sencon de l' instruo via bona
Konservos mi, por gardi mian bruston;
Sed, bona mia frato, vi ne agu
Simile al la predikistoj, kiuj
Predikas krutan vojon al cxielo,
Dum ili mem senzorge kaj volupte
Sur flora vojo de gajeco pasxas,
Mokante pri prediko sia propra.
LAERTO
Ne timu! Tamen mi tro longe restis.--
La patro venas jen! (Polonio eniras.)
(Al Polonio) Duobla beno
Sendube duobligas la felicxon :
Dank' al okazo mi denove povas
Adiaux al vi diri.
POLONIO
Vi ankoraux
La domon ne forlasis? Al la sxipo!
La vento blovas helpe al la vojo,
Kaj oni vin atendas. Nu, akceptu
Denove mian benon.
(Li metas la manon sur la kapon de Laerto.)
Kaj memoru
Regulojn, kiujn mi al vi instruis :
Ne cxian penson metu sur la langon,
Ne donu tuj al cxia penso faron.
Afabla estu, sed ne tro kredema.
Al la amiko sagxe elektita
Kunforgxu vin en fera fideleco,
Sed gardu vian manon de la premo
De cxiu renkontota bona frato.
Vi gardu vin de cxia malpacigxo;
Se vi gxin ne evitos,--tiam agu
Fortike, ke la malamik' vin timu.
Al cxiu servu per orelo via,
Sed ne al cxiu servu per la busxo.
Konsilojn cxiam prenu vi de cxiu,
Sed propran jugxon en la kapo tenu.
Laux via mon' mezuru vian veston,
Sed cxio estu takta kaj konvena;
Vin vestu bone, sed ne kiel dando :
Laux vest' ekkonas oni ofte viron,
La homoj altastataj en Francujo
En tiu punkto estas tre zorgemaj.
Ne prenu prunte kaj ne prunte donu :
Per pruntedono ofte oni perdas
Krom sia havo ankaux la amikon,
Kaj pruntepren' kondukas al ruino
De la mastrajxo. Antaux cxio estu
Fidela al vi mem,--de tio sekvos,
Ke vi ne estos ankaux malfidela
Al la aliaj homoj. Nun adiaux,
Kaj mia beno vin akompanadu!
LAERTO
Adiaux, mia patro kaj sinjoro!
POLONIO
Jam tempo. Iru, oni vin atendas.
LAERTO
Adiaux, Ofelio, kaj memoru
Pri tio, kion diris mi al vi!
OFELIO
Mi bone sxlosis gxin en mia kapo,
Kaj la sxlosilon mi al vi fordonas.
LAERTO (al Polonio kaj Ofelio.)
Adiaux! (Foriras.)
POLONIO
Kia estas la konsilo,
Pri kiu li parolis?
OFELIO
Pri Hamleto,
Pri la regxido.
POLONIO
Ha, jes, gxustatempe!
Mi auxdis, ke en lasta temp' Hamleto
Al vi komencis montri amikecon
Kaj ke vi mem apartan afablecon
Al li montradis. Se gxi estas vero--
Mi auxdis gxin en formo de averto--
Mi devas al vi diri, ke vi mem
Kredeble ne komprenas tute klare
Dangxeron, kiu al filino mia
Kaj al honoro via nun minacas.
Kiel vi estas unu kun la dua?
La veron al mi diru!
OFELIO
De mallonge
Al mi li ripetadis kelkajn fojojn,
Ke li estimas min.
POLONIO
Ha, ha! Estimo!
Parolo de nesperta knabineto!
Kaj kredas vi al la "estimo" lia?
OFELIO
Mi mem ne scias, kiel pri gxi pensi.
POLONIO
Nu, auxdu do! Vi estas tre malsagxa,
Ke vi akceptas por kontanta mono
La vortojn, kiuj vere ne enhavas
Ecx plej malgrandan indon. Vi vin tenu
Prudente kaj singarde, cxar alie
La malsagxeco via la grandega
Vin pereigos!
OFELIO
Li al mi proponis
La amon sian pure kaj honeste.
POLONIO
Jes, pure kaj honeste! Vi, senkapa!
OFELIO
Li jxuris al mi, patro mia kara,
Per cxiuj sanktaj jxuroj de cxielo.
POLONIO
Kaptiloj por la birdoj! Mi ja scias,
Ke se la sango bolas, tiam lango
La jxurojn ne avaras. Ho, filino,
Ne prenu vi por fajro tiun flamon,--
Gxi lumas, sed gxi tute ne varmigas,
Gxi estingigxas tuj, ne supervivas
Ecx la minuton de la promesado.
De nun kun via virga afableco
Avaru pli; la paroladon vian
Vi sxatu pli, ne estu tute preta
Tuj laux ordono! La regxid' Hamleto
Ankoraux estas juna, kaj li havas
Pli grandan liberecon, ol al vi
Donata povas esti. Ofelio,
Mallonge mi sed klare al vi diras :
Ne kredu al jxurado lia; jxuroj
Similaj estas trompaj delogantoj,
Antauxparoloj de tre pekaj petoj;
Promesojn piajn ili hipokritas,
Por pli sukcese veni al la celo.
Per unu vorto : nun vi ecx minuton
Ne restu en intima parolado
Kun la regxid' Hamleto! Ne kuragxu
Forgesi mian tiun cxi ordonon!
Nun iru!
OFELIO
Mi obeos, mia patro. (Ambaux foriras.)
* * * * *