(El la lingvo sveda tradukis B. G. JONSON EL OESTERSUND)
En la vojagxo, kiun mi entreprenis antaux nelonge de Cxikago al
Nov-Jorko, mi trovis, kiam mi maldormigxis en la mateno, ke la vagonaro
haltis. La kelnero rakontis, ke gxi staras jam 1 1/2 horojn. Mi vestis
min, kaj elirinte eksteren, mi trovis, ke ni estas cxe malgranda stacio
sur la kampo. Mi eniris en la mangxosalonon kaj matenmangxis kaj poste
promenadis sur la perono.
Sur la lokomotivo la lokomotivestro sidis sola kaj atendis. Mi haltis
kaj babilis kun li kelkan tempon pri la masxino. Kiam mi proponis al li
cigaron, kiun li kun danko akceptis, li min petis eniri en la malgrandan
kaverneton de lia lokomotivo.
La estro, bela, granda viro en la agxo de 40 jaroj, klarigis al mi,
kiel oni uzas la apartajn partojn de la masxino. Cxio, kio nur povis
esti briligita, radiis kiel la suno; cxar la lokomotivestroj estas egale
fieraj, kiam iliaj masxinoj estas ornamitaj, kiel domestrino, kiam sxiaj
cxambroj estas ordigitaj.
--Kia ornamo tio cxi estas? mi demandis, montrante sur ion, kiu
estis simila je insekto kaj, enkadrigita en oran kadron, pendis sur la
mureto. La estro ridis. Gxi estas malpli ornamo ol memorajxo, li diris;
mi gxin pendigis tien cxi, cxar gxi savis mian vivon kaj la vivon de 250
aliaj homoj.
--Kiel do insekto povas savi la vivon de homoj? mi demandis.
--Mi gxin rakontos al vi. Ni havas multon da tempo antaux la
forvojagxo.
Mi sidigis min sur la lokon de la forestanta hejtisto kaj preparis
min al la auxskultado.
--Gxi okazis antaux nelonge, komencis la estro, antaux nur unu jaro,
en printempo. Mi vojagxis sur tiu samo vojo, kiel nun, kaj havis tiun
saman masxinon, kiel nun,--la karan 499. Mia hejtisto estis tiu sama,
kiun mi havas nun,--Jim Moode. Jim estas bonega knabo, sed tre ema
kredi spiritojn, songxojn kaj antauxsignojn. Komence mi ridadis je lia
malprudenteco, sed nun mi jam ne sxercas tiel multe pri li,--de tiu
tempo, kiam ni vidis la nigran virinon.
Mi devis forlasi M. cxirkaux la unua horo matene kaj esti en S. je
la sesa horo. En tiu nokto blovis terura ventego kaj la pluvo faladis
per riveroj jam de la komenco de la vespero. Kiam mi venis al la
lokomotivejo, la ventego blovis plej terure.
Kiam Jim kaj mi estis en la vojo al la stacio kun la lokomotivo, li
diris : Ni havos malgajan veturon, Frank; mi dezirus, ke ni estu jam
felicxe en S.
Mi ridis kaj demandis :--kio tiel malkuragxigas vin en tiu cxi
nokto?
--Mi sentas, ke io okazos, li diris.
Por diri la veron, mi ankaux sentis min iom malkuragxa mem.
La vagonaro, kiun mi devis konduki, estis longa, multepeza kaj
konsistis preskaux nur el personvagonoj. Mi farigxis nerva cxe la penso
havi sub mia flego kaj respondeco tiel multajn centojn da personoj.
Mi ridis je mi mem pro mia malkuragxo, kiam mi unuigis la lokomotivon
kun la vagonaro kaj poste esploris kaj trovis, ke cxio estas preta. La
signo eksonis, kaj ni ekvojagxis en la blovegadon. La mallumo estis
netrapenetrebla, nur de la lanterno sur la antauxajxo de la lokomotivo
estis distrata antauxen elektra lumo. Jim metadis diligente en la fajron
kaj subtenadis la plej altan premon de aero tiel, ke ni iris antauxen,
kiel furioj.
Apud la unua stacio, kio ni haltis, por preni akvon, mi ekzamenis
precize, cxu cxio estas en ordo, kaj Jim esploris la lanternon. Cxio
estis bona, kaj ni veturis pluen.
La mallumo farigxis, se estas eble, pli firma. La pluvo falis
ankoraux per riveroj. Subite mi vidis tra la pluvo kaj nebulo glitantan
antaux ni gigantan virinan figuron, envolvitan en longan nigran
mantelon, kiu flugis en la blovado. Sxi jxetis siajn brakojn posten kaj
antauxen, gxis sxi nevidebligxis.
Mi estis tute muta de miro kaj forgesis fari ian signon al Jim, kiu
staris antaux la forno. Kiam li ekrigardis returnen, li ekkriis : Halo,
Frank! kio estas? vi elrigardas, kiel vidinto de spiritoj!
Mi nenion respondis. Miaj pensoj estis okupitaj je la stranga figuro,
kiun mi vidis.
Nun ni estis proksime de Rock Creek, kie ponto kondukas super
profunda rivero.
Mi farigxis pli nerva ol antauxe. Ni veturis rapide, kaj signo estis
donita de la stacio de Rock Creek, kiu estas nur unu mejlon malproksima
de la ponto. Kiam ni pasis preter la stacio, mi auxdis, ke Jim ekkriis.
Mi kuris al li kaj vidis lin tremantan de teruro. Li montris eksteren en
la mallumon, kaj kiam mi ekrigardis, teruro atakis min mem.
Tie sur la reloj montrigxis tiu sama giganta virino, kiel antauxe,
jen trankvila, jen en la plej sovagxa danco.--Frank, murmuretis Jim
kun malfacileco, ne iru sur la ponton! Pro la cxielo, ne faru tion cxi!
Ne iru, antaux ol vi scias, ke cxio estas en ordo!
Mi ne povis kontrauxstari al la penso haltigi la vagonaron kaj
malfermis la ventolilon kiel eble plej forte. Apenaux ni haltis, mi
povis auxdi la akvon, kiu mugxis en Rock Creek rekte antaux ni. Kiam mi
eliris el la masxino, la konduktoro venis al mi renkonte.
--Kio estas? Kio estas? li demandis. Mi sentis min tre konfuzita.
Nun estis videbla jam nenia giganta virino. Ni ne povis vidi pli
malproksime ol unu metron aux du antauxen super la reloj. Mi nenion
vidis, sed diris :--Mi ne scias, kio estas, sed sxajnis al mi, ke mi
vidis grandan nigran spiriton, kiu etendis la brakojn kaj faris al mi
signon ne iri plu. La konduktoro rigardis min tute mirigita.--Cxu vi
estas freneza, Frank? li diris.--Oni gxin preskaux povus kredi. Sed ni
estas ja en la proksimeco de la rivero kaj ni povas esplori.
Ni prenis niajn lanternojn kaj iris antauxen. Jim ricevis la ordonon
gardi la masxinon. Sed apenaux ni faris kelkajn dekojn da pasxoj, ni
haltis, rigidigitaj de teruro. Antaux niaj piedoj estis profunda fauxko,
kie la rivero mugxis, sxveligita de la printempaj pluvoj. Kiam ni nin
returnis, ni vidis la nigran virinan figuron, kiu dancadis en sovagxaj
turnoj. La konduktoro rigardis antauxe la fauxkon, poste min.
--Cxu tion cxi vi vidis, kiam vi haltigis la vagonaron?
--Jes.--Io alia, ol felicxo, nin savis tiun cxi nokton.
Ni reiris malrapide al la vagonaro, plenaj de pensoj kaj kun malgaja
animo. Diversaj veturantoj venis renkonte al ni. Inter ili sin trovis
dekokjara junulo el Cxikago, kiu estis pli rapidepensanta, ol iu el
ni. Kiam li ekvidis la nigran virinon, li iris al la lokomotivo kaj
enrigardis en la lanternojn, kiuj staris tie.--Tie cxi estas nia
nigra virino! diris la Cxikaga junulo. Kaj tie estis efektive tiu
sama insekto, kiun vi vidas sub tiu cxi vitro. Kiam mi malfermis la
lanternon, gxi flugis kontraux la reflektoron.
Jen estas la tuta historio, mia sinjoro. Kiam la insekto flugis
antaux la elektra lumo, gxi jxetis ombron, kiu similis virinon,
svingantan la brakojn. Ni ne scias, kiel gxi eniris, sed kredeble gxi
eniris tiam, kiam Jim esploris la lanternon apud la akvostacio. Kiel
ajn gxi estis, gxi savis nian vivon per tio, ke gxi min timigis per tiu
nigra virino.
Jen estas la kauxzo, ke tiu cxi malgranda insekto estas sub vitro kaj
en kadro. Tio cxi estas, por min memorigi, kiel ni estis savitaj per
tiu cxi insekto. Jes, vi nomas gxin okazo,--mi kredas, ke gxi estis
sendajxo de Dio.
--Cxio en ordo! ekkriis la konduktoro, elirante el la telegrafa
stacio, portante paperon en la mano.
Jim, la hejtisto, venis en la masxinon kaj mi en mian vagonon.
* * * * *