(Rakonto de V. DEVJATNIN.)
I
Sinjorino Anneto, kvankam suficxe matura en sia agxo (sxi havis
preskaux 50 jarojn), tre bone ankoraux sin konservis, almenaux laux
sxia ekstera vido oni ne povis sxin nomi maljunulino : la koloro de
sxia vizagxo estis cxiam tiel roza, la dentoj tiel blankaj kaj ebenaj,
ke iafoje ecx nevole naskigxadis tre ofenda por sxi suspekto. Sinjorino
Anneto, laux la volo de la sorto, gxis nun ankoraux estas frauxlino,
sed . . . sxi estas jam vidvino! . . . Sxi mem rakontis al mi (mi gxis
nun estas sxia amiko), ke sxi perdis sian junan belan edzon tuj post
la edzinigxo; apenaux la junaj geedzoj revenis el la pregxejo, sxia
edzo falis kaj mortis! Al li farigxis kredeble dissxiro de koro, tro
multe plenigita de amo. Dank' al tiu cxi okazo la malfelicxa sinjorino
restis vidvino, travivinte kun la edzo nur proksimume duonon da horo.
De tiu tempo pasis jam tridek jaroj, la amo de sinjorino Anneto havis
jam tempon tute malvarmigxi, sed edzinigxo entute tiom sxin timigis, ke
sxi decidis senrefare jam eterno resti frauxlino kaj ecx jxuris sankte
plenumi tiun cxi decidon. Sed la petolema sorto subite devigis sxin
ankoraux unu fojon facile tusxi la katenojn de Himeneo. Jen kio okazis.