Du fiksaj ideoj ne povas kune ekzisti en psiĥa naturo, same kiel du
korpoj en la fizika mondo ne povas okupi unu saman lokon. Trio, sepo
kaj aso baldaŭ anstataŭis en la imago de Hermano la figuron de la
mortinta maljunulino. Trio, sepo, aso ne forlasadis lian cerbon kaj
ĉiam movetiĝis sur liaj lipoj. Renkontinte junulinon, li diradis:
„Ŝi estas gracitalia kiel vera kertrio.“ Se oni demandis lin:
„Kioma horo estas?“ li respondis: „Kvin minutoj antaŭ sepo!“ Ĉiu
korpulenta homo rememorigis lin pri aso. Trio-sepo-aso persekutis
lin en sonĝo, alprenante ĉiujn eblajn aspektojn: la trio floris
antaŭ li en formo de luksa rozo, la sepo ŝajniĝis kvazaŭ gotika
pordego, la aso -- kiel monstra araneo. Ĉiuj liaj pensoj kunfluis en
unu -- utiligi la sekreton, kiu tiom multe al li kostis. Li komencis
pripensadi sian eksiĝon el militservo kaj pri vojaĝo. Li projektis
en publikaj ludejoj de Paris devigi la ensorĉitan fortunon cedi al
li trezoron. Okaza cirkonstanco liberigis lin de superfluaj klopodoj.
En Moskvo organiziĝis societo de riĉaj kartludantoj sub prezido
de la fama Ĉekalinski, pasiginta sian tutan vivon kun kartoj
kaj akirinta iam milionojn, gajnante kambiojn kaj malgajnante
kontantan monon. Multjara sperteco meritigis al li la konfidon de
liaj kamaradoj, kaj larĝe malfermitaj pordoj de lia domo, bonega
kuiristo, afableco kaj gajemo akiris la estimon de la publiko. Li
venis Peterburgon. La junularo alfluegis ĉe lin, forgesante balojn
pro kartoj kaj preferante la tentojn de ludado al la ĉarmoj de
amindumado. Narumov enkondukis ĉe lin Hermanon.
Ili trapasis vicon da luksaj salonoj, kie staris bonmanieraj
servistoj. Ĉiuj ĉambroj estis homplenaj. Kelke da generaloj kaj
sekretaj konsilanoj ludis viston; junaj homoj sidis en senĝenaj
pozoj sur ortegitaj kanapoj, manĝis glaciaĵojn kaj fumis pipojn.
En la ĉefa salono, apud longa tablo, ĉirkaŭ kiu premiĝis
dudek-kelkaj ludantoj, sidis la domomastro kiel ludbankisto. Li
estis ĉirkaŭ sesdekjara homo de plej respektinda eksteraĵo; lia
kapo estis kovrita de arĝentkoloraj haroj; la diketa freŝa vizaĝo
esprimis bonkorecon; la okuloj brilis kaj estis vivigataj de ĉiama
rideto. Narumov prezentis al li Hermanon. Ĉekalinski amike premis
lian manon, petis, ke li estu sen ceremonioj, kaj daŭrigis ludi.
Post kiam la komencita ludo estis finita, kaj Ĉekalinski intencis
rekomenci, Hermano proksimiĝis al la ludotablo.
-- Permesu, ke mi metu karton, -- li diris, etendante sian manon el
post iu korpulenta ludanto.
Ĉekalinski ekridetis kaj senvorte kapjesis, kiel signo de kvazaŭ
rezignacia konsento. Narumov ridante gratulis Hermanon pri absolvo de
lia longedaŭra ludfasto kaj deziris al li bonŝancon.
-- Jen estas! -- diris Hermano, skribante la ludotan monsumon sub sia
karto.
-- Kiom? -- demandis Ĉekalinski, miope duonfermetante la okulojn: --
pardonu, mi ne bone vidas.
-- Kvardek sep mil, -- respondis Hermano.
Sammomente ĉiuj kapoj turniĝis, kaj la okuloj sin direktis al
Hermano. „Li freneziĝis!“ ekpensis Narumov.
-- Permesu atentigi vin, -- diris Ĉekalinski kun sia ĉiama rideto,
-- ke via ludo estas iom forta: neniu ĉi tie metis sur simplan
karton pli ol ducent sepdek kvin rublojn.
-- Kio do? -- rediris Hermano: -- ĉu vi akceptas aŭ ne?
Ĉekalinski kapklinis kun ŝajno de sama obeema konsento.
-- Mi volis nur diri al vi, -- li daŭrigis, -- ke, ĝuante la
konfidon de miaj amikoj, mi povas ludi nur kontantmone. Miaflanke,
mi nepre estas certa, ke sufiĉas via vorto, tamen, por ne malordigi
la ludon kaj la kalkulojn, mi petas, ke vi metu la monon sur la
karton.
Hermano elpoŝigis bankbileton kaj prezentis ĝin al Ĉekalinski,
kiu, malatente ĝin rigardinte, metis ĝin sur la karton de Hermano
kaj komencis ĵeti la kartojn. Dekstren falis naŭo, maldekstren --
trio.
-- Mi gajnis! -- diris Hermano, montrante sian karton, trion.
Meze de ludantoj aŭdiĝis flustrado. Ĉekalinski sulkigis la
frunton, sed tuj poste rideto reaperis sur lia vizaĝo.
-- Ĉu vi volas havi la monon? -- li demandis Hermanon.
-- Jes, mi petas.
Ĉekalinski elpoŝigis kelke da bankbiletoj kaj tuj kvietiĝis.
Hermano prenis la monon kaj foriris de la tablo. Narumov ne povis
rekonsciiĝi. Hermano trinkis glason da limonado kaj foriris hejmen.
La morgaŭan vesperon li revenis al Ĉekalinski. La domomastro denove
estis ludbankisto. Hermano proksimiĝis al la tablo; la ludantoj tuj
cedis lokon al li. Ĉekalinski afable lin salutis. Hermano metis sur
elektitan karton novajn kvardek sep milojn kune kun sia hieraŭa
gajnaĵo. Ĉekalinski ĵetis la kartojn. Dekstren falis valeto,
maldekstren -- sepo.
Hermano malkovris sepon.
Ĉiuj ekkrietis: „ha!...“ Ĉekalinski videble konfuziĝis. Li
transdonis al Hermano naŭdek kvar mil rublojn. Hermano prenis ilin
indiferentmiene kaj tuj foriris.
La sekvintan vesperon Hermano denove aperis apud la ludotablo.
Ĉiuj atendis lin; la generaloj kaj sekretaj konsilanoj forlasis
sian viston, por vidi tian eksterordinaran ludon. La junaj oficiroj
leviĝis de la kanapoj; ĉiuj servistoj kolektiĝis en la salono.
Oni are ĉirkaŭis Hermanon. La ceteraj ludantoj interrompis sian
ludon, senpacience atendante la rezulton. Hermano staris apud
la tablo, pretiĝante ludi sola kontraŭ la pala, sed ridetanta
Ĉekalinski. Hermano surkovris sian karton per pako da bankbiletoj.
Tio similis duelon. Profunda silento regis ĉirkaŭe.
Ĉekalinski komencis ĵeti la kartojn; liaj manoj tremis. Dekstren
falis kartreĝino, maldekstren -- aso.
-- Mia aso gajnis! -- diris Hermano, malkovrante sian karton.
-- Via reĝino malgajnis, -- rediris kompleze Ĉekalinski.
Hermano ektremis: efektive, anstataŭ aso antaŭ li kuŝis reĝino.
Li ne kredis siajn okulojn, ne komprenante, kiamaniere li povis erari
en la elekto de sia karto.
Ĉi-momente al li ekŝajnis, ke la pikreĝino duonfermetis la okulojn
kaj moke ekridetis. Mirinda simileco lin konsternis...
-- La maljunulino! -- li ekkriis terurigita.
Ĉekalinski proksimigis al si la malgajnitan de Hermano monon.
Hermano staris senmove. Kiam li forlasis la tablon, komenciĝis
laŭtvoĉa interparolado.
-- Rimarkinda ludo! -- parolis la ludantoj.
Ĉekalinski denove ekmiksis la kartojn, kaj la ludado estis
daŭrigata.