Hoe weldadig werkt na afkeuring de waardeering. Doch hoe eigenaardig en
hoe droevig, dat in 't menschenleven bijna altijd de eerste voorop gaat.
't Lijkt wel, of de menschen die u iets onaangenaams te zeggen hebben
zich hiermee moeten haasten. Verzwijgen kunnen ze 't niet: dat zou
hun "eerlijkheid" niet gedoogen; en ze gebruiken de eerste de beste
gelegenheid--of ongelegenheid--om u te believen, gelijk ze meenen, doch
eigenlijk om u te grieven. En als ze u dan getroffen hebben, diep
getroffen, dan zwijgen ze en gaan heen.
Maar dan komt de milder gestemde, die ook oog voor uw goede
eigenschappen heeft, en aarzelend, schuchter waagt hij het, u van zijn
ingenomenheid te spreken. Den brief, dien hij reeds voor u geschreven
had, heeft hij weer vernietigd, omdat hij vreesde van vleierij te worden
beschuldigd of misschien van huichelarij. Niet waar, de eerlijkheid
gebiedt ons alleen, onze naasten te kwetsen. Streelen is veinzen. Doch
gelukkig, zulke "veinzers" zijn er nog, en de verscheurde brief moge al
niet in uw handen komen, na maanden wordt er een tweede geschreven en
die bereikt u wel.