Antaux pli multe ol dumil jaroj vivis en Sirakuzo, sur la insulo
Sikelio, tre kruela tirano. Li diris al si "Mi estu cxiopova
("all-powerful")!" Tial li faris multe da militadoj, kaj venkis ne nur
barbarajn popolojn, sed ankaux multajn urbojn en Italujo kaj norda
Afriko. Detruinte cxion sen kompato, li ordonis "La logxantoj estu
vendataj por sklavoj!" Li deziris fari por si, el la venkitaj kaj
sklavigitaj popoloj, unu grandan imperion. Sed la urboj cxie, ecx en
Grekujo, ne kasxis al li sian grandan malamon al tia tirano. Tial li
cxiam timis pri sia vivo, timante ke iu subite mortigos lin. Unufoje
Damoklo, amiko de la tirano, diris al li, "Se mi estus tiel ricxa
kaj pova kiel via regxa mosxto, mi estus treege felicxa!" La tirano
respondis, "Venu al festo cxe mi, se tio placxas al vi, kaj eltrovu cxu
mi devus esti felicxa aux ne." "Mi venos tre volonte," ekkriis Damoklo,
"kaj mi dankas vian mosxton pro tia afableco!" La tirano gxentile
respondis "Ho, estas nenio (="you are welcome")! Nur ne forgesu la
deciditan horon!" Je la gxusta horo Damoklo iris al la festo, kie oni
donis al li segxon flanke de la tirano mem. "Mangxu kaj trinku kiom ajn
vi volas," konsilis la tirano, "kaj poste ni parolos pri la felicxeco."
Damoklo tuj konsentis al tia propono, kaj agis laux la permeso tiel
afable donita al li. Mangxante bonegan mangxajxon, kaj trinkante dolcxan
vinon, li tute ne enuis cxe la festo. Baldaux la tirano diris "Rigardu
supren, kaj vidu gxuste kian felicxecon mi havas!" Supren rigardinte,
Damoklo ekvidis akran glavon, antauxe kasxitan al li de kurteno.
Subtenate de unu sola haro, la glavo sxajnis kvazaux tuj falonta sur la
kapon de Damoklo. "La dioj min helpu!" li ekkriis, forsaltinte de la
tablo. Pro la jxus dirita stranga rakonto, oni ankoraux nun nomas la
atendadon por io timeginda, kio sxajnas cxiam okazonta sed efektive ne
okazas, "la glavo de Damoklo."