1. Ofte oni parolas pri la pezeco de diversaj objektoj. Tia pezeco estas
kauxzata de la forto kiun oni nomas la gravitado. Pro tiu forto ne nur
objektoj sur la tero, sed ankaux la tero mem, havas konatan pezecon,
kiun la kleruloj jam antaux longe kalkulis. La suno kaj la luno simile
havas pezecon, cxar ili ambaux, same kiel la tero, movigxas laux tiu
sama gravitado kiu efektive regas cxiujn el la cxielaj korpoj. Se la
gravitado cxesus ekzisti, la riveroj ne plu fluus antauxen en siaj
fluejoj ("beds"). Ne fluante de altaj gxis malaltaj lokoj, la akvo
disfluus, aux restus tie, kie ajn gxi okaze estus. Neniom da pluvo
falus; kontrauxe, la malsekajxo en la aero ankoraux restus tie, en la
formo de densaj mallumaj cxiamaj nuboj. Cxiuj vivaj estajxoj ("beings"),
cxiuj konstruajxoj, efektive cxio, baldaux disflugus de la rapide
turnigxanta mondo. Cxiuj cxi ("all these") nun devas resti sur la tero,
tial ke la gravitado restigas ilin cxi tie. Se la gravitado ne plu
ekzistus, nenio restus plu sur la tero. La aero mem ne plu cxirkauxus
nin, sed gxi ankaux forlasus la mondon, tuj maldensigxinte ("having
become rarefied"). La fama angla filozofo Newton estis la unua, kiu
studadis la kialon ("reason") de la falado de objektoj. Li komencis,
laux la rakonto, per okaza ekrigardo al falantaj pomoj en sia propra
pomarbejo. Antaux tri jarcentoj, li eltrovis ke estas tia forto kia la
gravitado, kaj difinis la naturajn legxojn laux kiuj la gravitado sin
montras. Cxi tiu forto, kiu restigas cxion sur la tero, estas tamen
la kauxzo de nia lacigxado, kiam ni marsxas aux kuras, cxar gxi faras
nin pezaj, kaj tial ni ofte deziras halti kaj ripozi. Estas ankaux la
malfacileco en la superado de tiu sama forto, kiu faras tiel malfacila
la konstruadon de utilaj aersxipoj.