Unufoje iu regxo estis farinta militon kontraux la homoj de lando cxe la
bordo de pitoreska rivero. La soldatoj ne venis tien per vaporsxipoj,
sed estis konstruintaj ponton trans la rivero, por la veturiloj
("vehicles"). Estis necese resti kelkan tempon apud urbo kiun la regxo
volis ekataki, kaj li havis grandan tendaron ("encampment") antaux tiu
urbo. Unu tagon en la dauxro ("course") de la milito, iuj el la soldatoj
pasis preter la tendo de la regxo, laux la sxtona vojeto laux kiu ili
cxiutage marsxis por gardi la tendaron. Unu el cxi tiuj ekrimarkis ke
hirundo estas konstruinta sian neston sur la regxa tendo. Sur la nesto,
kiu estis bone konstruita el koto, sidis trankvile la hirundo. Dum la
soldatoj svingis la brakojn kaj ekridis unu post la alia, pri la kuragxa
birdo, la regxo auxdis ies vocxon. Li elvenis el sia tendo por eltrovi
kial la parolantoj faras tiom da bruo, kaj kial ili tiel ekkriis kaj
ekridis. Kiam la viroj montris al li la birdon, li diris kun bonhumora
rideto, "Tiu hirundo estos mia gasto. Cxiuj el la militistoj certe
zorgos de nun pri la hirundo kaj la hirundidoj." Tial la nesto restis
netusxata en la dauxro de cxiu batalo. Kelkaj kugloj pasis preter gxi,
sed la trankvileco de la birdo dauxris same kiel antauxe. Fine la regxo
venkis, per kruelega batalo. Tuj la venkintoj forportis la tendojn, kune
kun multaj militkaptitoj ("prisoners of war"). Nur la tendon de la regxo
oni lasis tie, cxar la regxo diris ke gxi nun apartenas al la hirundo.
Gxi jam estis malnova kaj eluzita, tra kiu la pluvo eniris per multe da
truoj. Sed gxi ankoraux staris, gxis iu tago somera kiam la hirundidoj
povis jam bone flugi. Tiam la vento subite renversis gxin, kaj gxi
ekfalis, kaj kusxis, amaso da cxifonoj, inter multe da kugloj, homaj
ostoj, kaj la ceteraj malgajaj postsignoj ("traces") de ies venko sur la
batalejo.