"Ja," knikte Annie blij, terwijl ze vuurrood werd. Nu moest ze even
bij de juffrouw komen om gefeliciteerd te worden en alle kinderen
keken er naar. Annie jarig, wat prettig, ze hadden allemaal wel jarig
willen zijn. Toen Annie weer op haar plaats zat, gaf Toos haar een
stootje. "Krijg je visite?" vroeg ze kortaf.
"Ja," fluisterde Annie.
"Vraag mij ook."
Annie schudde van neen en beduidde haar buurtje dat ze stil moest zijn
om de juffrouw. Toos zei toen niets meer, maar in 't speelkwartiertje
kwam ze op Annie toe, die met haar vriendinnetjes stond te praten en ze
alle vier voor dien middag op visite vroeg, en riep hard in haar oor:
"Ik kom toch!" Meteen zette ze 't op een loopen.
"Dat durft ze toch niet," zei Mientje zoo stellig, dat Annie er
weer door getroost werd, want ze vond het een akelige gedachte dat
die stoute Toos, die alle pret bedierf, vanmiddag op eens zou komen
aanzetten. Nu deden ze nog met de juffrouw allerlei spelletjes en daar
Toos verder geen woordje meer tegen Annie zei, vergat deze heelemaal
haar bedreiging.
't Was een middag zoo prettig, als Annie in lang niet had gehad! De
vier vriendinnen Mientje, Betty, Truus en Jo waren precies op tijd
gekomen; nadat ze de mooie cadeautjes bekeken en 't schilderij
bewonderd hadden, dat een groot deel van den wand in de speelkamer
besloeg, hadden ze spelletjes gedaan en pret gemaakt met Hektor
en nu zaten ze op kleine stoeltjes in 't prieël achter in den tuin
bij de zonnebloemen, waar Ma een tafel vol versnaperingen had laten
brengen: voor ieder een glaasje frambozenlimonade en een schotel vol
taartjes. Annie mocht presenteeren; ze liet de gasten eerst uitzoeken
en nam dàn zelf, dat hoorde zoo, zei Ma. 't Was een echte smulpartij,
waarvan Hek ook zijn deel kreeg omdat 't vrouwtje jarig was. Toen
de schoteltjes leeg waren, stelde Annie voor een beetje te gaan
rondloopen, voordat ze aan 't tweede taartje begonnen en in dien
tusschentijd ....je moet niet schrikken, 't is heusch waar.... wie
zat er toen ze terugkwamen in 't prieël bij de zonnebloemen? Toos? Ja,
't was Toos! Ze had een leeg schoteltje voor zich staan en likte haar
vingertjes af, terwijl ze al weer met haar oogen een taartje uitzocht
van den schotel.
"Ik zei dat ik zou komen en daar ben ik," vertelde ze heel kalm,
terwijl ze zich nog wat dieper in haar stoeltje nestelde en de vijf
verschrikte meisjes met haar zwarte oogen donker aankeek; "ik vind
visites prettig en 'k houd veel van taartjes."
"Maar, je bent niet gevraagd," zei Truus, [1] die den meesten "durf"
had van de vijf.
"Je mag niet op visite komen als je niet bent gevraagd."
"Hoe ben je hier gekomen? Door de voordeur?" vroeg Mientje, die achter
Jo kroop, want 't was net alsof ze nu een beetje bang was voor Toos,
wier plotseling dáár zitten ze zich maar niet kon verklaren.
"Door de heg, 'k heb de takken op zij gebogen," verklaarde ze kortaf,
en peuzelde onderwijl nog een gebakje op.
De meisjes keken elkaar aan. Gelukkig, daar kwam Ma uit huis om eens te
zien of de kinderen schik hadden. Annie vloog naar haar toe en vertelde
onder tranen van de ongenoode gast. "Nu heb ik heelemaal geen schik
meer; die nare Toos ook, u moet haar wegsturen, ze mag hier niet zijn!"
"Nu, nu," zei Ma, die 't niet helpen kon dat ze even moest lachen;
"een beetje grappig is het wel van Toosje, maar je mag daarom niet
zoo boos op haar zijn en dat nog wel op je jaardag."
Toen Toos de vreemde mevrouw zag aankomen, stond ze op en keek verlegen
naar den grond, terwijl ze haar kleverige handjes op haar rug hield.
"'t Is thuis zoo stil en 'k wou ook zoo graag eens op visite," mompelde
ze toen Annie's Ma haar vriendelijk 't een en ander vroeg. Annie
trok Ma telkens aan haar japon; Ma moest haar nu wegsturen vond
ze, maar dit gebeurde niet, nee, Ma zei juist dat Toosje best mocht
blijven. "Kom," riep Ma vroolijk, "nu gaan we met elkaar een spelletje
doen van, kruip door, sluip door!" Meteen nam ze Toos aan de eene en
Annie aan de andere hand, en maakte ze allemaal zoo aan den gang, dat
't vreemde gevoel van zooeven heelemaal wegging, Annie weer vroolijk
keek en Toosje ook heel gewoon meedeed, alsof ze er aldoor bij was
geweest; ze was nu heel anders dan op school, niets plagerig, vonden
de meisjes. "Nu nog even uitrusten in de speelkamer voordat jullie
gehaald worden," zei Ma, nadat ze allen terdege moe en warm waren van
't hollen en draven. "Heeft Toosje je presentjes al gezien, Annie?"
"Nee, kijk Toos!" Allen stonden om Toos heen bij de tafel, waarop
Annie's moois was uitgestald en ieder deed haar best haar alles te
wijzen. "En kijk nu daar eens Toos!" zei Mientje, terwijl ze naar
den muur wees.
Toos keek en kreeg 't schilderij in 't oog.
"Nu, hoe vindt je 't?" vroeg Annie, toen er niet gauw genoeg een
uitroep van bewondering kwam.
Toos zei nog niets en toen op eens begon ze hard te schreien, zoo hard,
dat de meisjes er bang van werden.
Annie's Ma kwam toeloopen, nam haar op den schoot en eindelijk vertelde
Toosje onder snikken, dat het op 't schilderij net was als bij Oma
thuis, waar Pa en Ma haar als een heel klein kindje gebracht hadden,
voordat ze naar Indië gingen en waar ze gewoond had tot nu voor een
kort poosje. 't Was er zoo heerlijk bij Oma buiten en ze hield zooveel
van de kippen en eenden, die ze altijd mocht voeren. Juist waren er
kleine gele kuikentjes uitgekomen, toen ze weg moest naar de stad.
Stilletjes waren de meisjes naderbij gekomen.
"Waarom ben je daar dan niet gebleven?" vroeg Jo.
"Er is geen school en ik moet toch een knap meisje worden," zegt Oma,
"maar in de vacantie mag ik weer naar Oma toe en daar hoef 'k niet
stil te zitten zooals op school. Maar dat duurt nog zoo lang!" voegde
ze er met een zucht bij.
"Je moet maar heel veel bij Annie komen spelen, dan gaat de tijd gauw
om," zei Ma en ze pakte Toosje alsof ze haar eigen Annie was.
Toen de visite al weg was, kwam Pa thuis. Annie vloog naar de deur
om open te doen en nog voordat zij in de kamer waren, vertelde ze hem
al, dat 't stoute kleine meisje, naast wie ze op school zat, nu haar
vriendinnetje was geworden. "'t Komt eigenlijk door mijn schilderij,"
riep ze. "Ra-ra, ra, hoe kan dàt?"