CAPITOLO XXX[131]

Signor è ’l basalisco de’ serpenti, [L. c. 45]

E ciascun fugge, sol per non morire,

Da lo mortal viso con li occhi lucenti.

Nessuno animal po’ campar de morte,

Che subito la vita non espire;

Cotant’è lo so veneno atroce e forte.

La donnola, trovando de la ruta, [C. c. 39]

Combatte con costui, e sì l’occide,

Che ’l tosseco de lui con questa stuta.

Cossì fa l’alma col maior inimiquo,

Che per vertù lo tosseco divide,

Da sè lassando lo voler iniquo;

E, pur vincendo al mondo, in sè combatte,

Sì che lo nimico finalmente abbatte.

L'Acerba · 第 87 / 144 题