Signor è ’l basalisco de’ serpenti, [L. c. 45]
E ciascun fugge, sol per non morire,
Da lo mortal viso con li occhi lucenti.
Nessuno animal po’ campar de morte,
Che subito la vita non espire;
Cotant’è lo so veneno atroce e forte.
La donnola, trovando de la ruta, [C. c. 39]
Combatte con costui, e sì l’occide,
Che ’l tosseco de lui con questa stuta.
Cossì fa l’alma col maior inimiquo,
Che per vertù lo tosseco divide,
Da sè lassando lo voler iniquo;
E, pur vincendo al mondo, in sè combatte,
Sì che lo nimico finalmente abbatte.