(_In Gloriants kerker_)
Die hertoghe:
Ay, gheweldich hemels coninc,
Nu bewaert dat edel wijf;
Al eest[325] dat ic verliese mijn lijf, 830
Bewaert die scoene Florentijn:
Dies biddic u, werde sceppere mijn,
Dat si die doot mach ontgaen
Ende kerstenheit moet ontfaen;[326]
Dies biddic u, moeder ende maeght, 835
Want si een reine herte draeght,
Ende heeft te male ene edel nature,
Moeder gods, bewaert die scoene creature;
Dies biddic u, god, doer uwen oetmoet,[327]
Want gherechte minne ons beiden doet, 840
Dat wi sijn in dit verdriet.
Ay god, nu en wilt vergheten niet,
Dat u die minne daer toe dwanc,
Dat ghi ane ene wigaertranc[328]
Ontfinc menschelijc nature: 845
Dat was Maria, die maghet pure,
Die u ontfinc in reinen live,
Dat noit en ghesciede ghenen wive,
Ende maghdelijc ter werelt bracht:
Dat dede al die minne cracht; 850
Ende daer na stoerfdi die bitter doot,
Om ons te bringhen in vrouden groet:
So brinct mi noch uut desen prisoene.