(_Abelant; buiten bij de gelieven_)
Floerant:
Staet op, hoghe gheboren ghenoet[307]
Van Bruyswijc, coene wigant!
Ghi selt besitten Abelant, 770
Die soete stede, dat scoene juweel;
Daer staet verborghen een casteel,
Daer seldi werden casteleyn.[308]
Het staet op soe scoene pleyn,
Dat men dies ghelike niet en vint. 775
Die hertoghe:
Van gode so moetti sijn ghescint,
Fel[309] Sarrasijn, vul keitijf![310]
Bi mijnder wet, het cost u dlijf,
Dat ghi mi heden quaemt soe bi.
Floerant:
O edel here, van herten vri, 780
Laet sinken uwen hoghen moet:
Hoghen roem en was noit goet.
Want ghi moet verwonnen bliven,
Ende daer toe[311] sal men u ontliven,
Want ghi hebt die doet verdient. 785
Die hertoghe:
Ay mi, dit spel es mi ontsient,[312]
Want ic hebbe mijn sweert verloren.
God, die van der maghet was gheboren,
Moeten[313] bedroeven, diet mi nam
Ende al heimelijc tot mi quam, 790
Daer ic in groter vrouden[314] lach.
Met rechten ic dat wel claghen mach
Dat ic verloren hebbe minen Brant.[315]
Bi mijnder trouwen, haddicken in mijn hant,
Ghine sout mi niet vangen, fel keitijf! 795
Die roede lioen:
Her hertoghe, laet dese worden een blijf,[316]
Uwen overmoet wert nu ghevelt.[317]
Ic mene dat ghijt becopen selt,
Dat u vorders[318] hebben ghedaen.
Voer Abelant sachic verslaen 800
Minen vader van uwer partien:[319]
Dat dede Gheraert van Normandien,
Versloech den lieven vader mijn,
Ende u vader, bi Apolijn,
Versloech minen oem Eysenbaert 805
Ende twee ridders van hogher aert,--
Mijnder moien kinder,[320] als ghi moghet horen,
Uut Antiotsen waren si gheboren,--
Versloech u vader met sijnder ghewelt:
Ic mene, dat ghijt becopen selt, 810
Bi minen god Apolijn,
Ende mine dochter Florentijn
Salic leveren doen den brant.[321]
Die hertoghe:
Och edel here van Abelant,
Doet met mi dat ghi begheert; 815
Maer Florentijn, die es wel weert
Te draghen crone voer elken man;
Want biden vader, die mi ghewan,
Si heeft te male[322] een reine lijf,
Si en was noch noit niemans wijf, 820
Dat wetic wel, te gheenre ure,
Si es ene edel creature:
Sijt haers ghenadich, hoghe baroen!
Die roede lioen:
Bi minen groten god Mahoen,
Dan[323] lietic om al die werelt niet: 825
Si sal daer omme berren, wats gesciet,
Dat sie nie[324] groete van u ontfinc.