(_In Florentijns kerker_)
Florentijn die maghet:
Waer sidi, Rogier, deghen[329] coene,
Mijn lieve vrient ende ghetrouwe? 855
Rogier:
Ic ben hier, wel edel vrouwe.
Nu seght mi, wats die raet?[330]
Florentijn die maghet:
Ay Rogier, al minen toeverlaet
Die steet al te male ane di.
Och lieve Rogier, nu segt mi: 860
Wat seet[331] mijn vader, die hoghe baroen?
Rogier:
Och edel vrouwe, bi Mahoen,
Hi heeft ghesworen op sinen tant,[332]
Dat hi sal hanghen den hoghen wigant
Ende u leveren sal ten viere: 865
Dat heeft hi gheswoeren alsoe diere,[333]
Dat mens hem wel gheloeven mach.
Dies en benic ure noch nacht no dach
Sonder droefheit, edel vrouwe.
Florentijn die maghet:
Och edel Rogier, nu sijt ghetrouwe, 870
Want ghi hebbes wel die macht:[334]
Ic weet wel, dat ghi den kerker wacht,[335]
Daer die hertoghe in leghet ghevaen.[336]
Nu wilt hem in staden staen,[337]
Dat hi behouden mach sijn lijf. 875
Rogier:
Och edel uutvercoren wijf,
Doe ic dat, soe ben ic doet,
Al die werelt van goude roet
En sal mi connen ghehulpen niet.[338]
Florentijn die maghet:
Rogier, hulpt mi uut mijn verdriet 880
Ende oec den hertoghe Gloriant,
Dan selen wi rumen Abelant
Ten lande wert[339] van Bruyswijc.
Rogier, ic ghelove[340] u sekerlijc,
Ic sal ewelijc sijn u vrient. 885
Rogier:
Och edel vrouwe, dies hebdi wel verdient
Over[341] meneghen tijt hier te voren.
U vader hadde eens mijn doot ghesworen,
Doen waerdi al minen toeverlaet.
Ach, nu dadic als een quaet,[342] 890
Soudic dies al nu vergheten;
Al soudic in vieren werden ghespleten,
Ic sal u hulpen, wel edel wijf,
Dat ghi behouden selt u lijf
Ende oec die hertoghe van Bruyswijc, 895
Want hi ontfinc mi soe vriendelijc,
Doen ic hem van u die boetscap bracht,
Ic sal daer om pinen[343] dach ende nacht,[344]
Edel vrouwe van herten reen,
Ic sal ontsluten die kerker steen[345] 900
Ende verloessen die hoghe wigant.