(_Voor Abelant_)
Die hertoghe:
Ay god, hoe sere mi die minne leert
Hovescheit,[244] dat vindic nu wel.[245]
Mijn herte stont tot allen vrouwen fel,[246] 570
Eer ic minnende wert die scone.
Maer nu spannen alle vrouwen crone
In mijn herte: dat doet allene
Florentijn die vrouwe rene,
Die mi leert gaen der minnen ganc. 575
O overste god, die minne u dwanc[247]
Dat ghi van boven nederquaemt
Ende menschelijc nature anenaemt:
Ane ene maghet, een suver wijf
Onfingdi menschelijc lijf, 580
Dat ghi liet hanghen ane een hout
Sonder verdiente ende buten scout[248]
Ende u edel herte opbreken,[249]
Met eenre ghelavie[250] al doersteken:
Dat dede al der minnen cracht. 585
Ay god, wat wonder hebdi ghewracht
Ende al uut rechter minnen vloet!
Daer omme die haers sins sijn vroet[251]
Die en doerven mi begripen[252] niet,
Dat mi di minne doet verdriet; 590
Want die minne es soe crechtich
Dat si den starken god almechtich
Vanden hemel neder dede dalen,
Om die scout vore ons te betalen:[253]
Dat dede al der minnen aert, 595
Dat hi vercoes den edelen bogaert,
Marien, dat edel vat,
Daer in verborghen was die scat,
Die ons allen heeft gecocht[254]
Ende uter ewegher pinen brocht. 600
O minne, du best een edel cruut,[255]
Doe best dat alder soetste fruut,
Dat god op eerde nie[256] wassen dede.
Nu sie ic Abelant die scone stede
Daer in dat woent die vrouwe mijn. 605
Maer si dunct mi besloten[257] sijn:
Hets recht, hets twe uren in der nacht:
Ic soude gheloven dat mense wacht.[258]
Daer goede hoede es daer es goeden vrede.
Abelant, Abelant, wel soete stede, 610
Na dien dat ic niet inne en mach,
Soe willic beiden[259] tote merghen dagh
Ende minen nachtraste[260] hier gaen doen,
Ende Vaelentijf sal gaen weiden int groen,
Tote opgaet dat sonneschijn. 615