(_Voor Abelant; het is dag geworden_)
Florentijn die maghet:
Danc hebbe Mamet ende Apolijn,
Ic sie den valke van hogher aert
Neder dalen in minen bogaert
Daer[261] ic soe langhe na hebbe ghewacht;
Hi heeft een teken vore[262] hem bracht 620
Daer ane dat ickene kinne;[263]
Hi es dien ic met trouwen minne:
Dat sie ic wel ane sine ghedaen.[264]
Nu willickene vriendelijc gaen ontfaen,
Want hi es comen te miere hant,[265] 625
Een edel valke uut kerstenlant,
Van Bruyswijc die hoghe baroen:
Ic sachen nederbeten[266] int groen
Van sinen paerde, die coene wigant.
Sijt willecome, Gloriant! 630
Ghi hebt beseten[267] die herte mijn.
Ic sach u onder dat maenschijn
Ende oec verhoerdic[268] uwe tale;
Al te hant[269] verkindic[270] u wale[271]
Bi den teken, dat ghi daer dracht. 635
Die hertoghe:
O Florentijn, wel scone maght,
Sidi dit, wel edel vrouwe rene,
Soe biddic gode van Nasarene,
Dat hi beware u reine lijf.
O Florentijn, wel scone wijf, 640
Wat hebbic al door u besuert
Ende mi gheaventuert,[272]
Eer ic hier comen ben in dlant!
Florentijn die maghet:
O edel hertoghe Gloriant,
Ghi sijt mi groet willecome! 645
Ghi moghes[273] wel draghen uwen roeme,
Dat ic op eerde nie man en sach
Die mijn herte verhoghen[274] mach
Meer dan ghi, hoghe baroen.
Maer wijst[275] mijn vader, die roede lioen, 650
Dat wi hier beide vergadert sijn,
Bi minen god Apolijn,
Onser beider lijf dat ware verloren!
Die hertoghe:
God, die van der maghet was gheboren,
Moet onser beider hoeder sijn, 655
O uutvercoren Florentijn,
Spieghel boven alle wiven,
Saelt verloren moeten bliven
Dat ic hebbe doer[276] u ghedaen?
Ic hebbe mijn lantscap laten staen 660
Om u te sprekene, vrouwe rene,
Ende come al dus ghedoelt allene
Ghelijc enen aermen knecht.
Florentijn die maghet:
O Gloriant, dat ware onrecht,
Bi minen god Tervogan, 665
Hets recht, wie enen doeghden an[277]
Ende in rechter trouwen mint,
Dat hi troest daer af[278] ghewint,
Also ic van u hebbe ghedaen.
Nu seldi oec van mi ontfaen 670
Al dat u edel herte begheert
In reinen aerde,[279] ridder weert,
Al sonder eneghe doerpernie.[280]
Die hertoghe:
Bi der maghet sente Marie,
Florentijn wel suverlike, 675
Om al dat goet van eertrike
En dadic u ghene doerperheit.
Maer, edel wijf, maeckt u bereit
Met mi te Bruyswijc te varen,
Want hier en es gheen langher sparen.[281] 680
Vernaemt uw vader, die roede Hoen,
Hi soude ons beiden lachter[282] doen:
Soe bleven wi ewelijc ghescant.[283]
Florentijn die maghet:
O edel hertoghe Gloriant,
Bruyswijc soudic gherne besien: 685
Mochte mi dat met trouwen ghescien,
So woudic varen daer ghijs begheert.
Die hertoghe:
O Florentijn vrouwe weert,
Die ic boven alle vrouwen minne,
Ic sal u maken hertoghinne 690
Van Bruyswijc, den goeden lande:
Dies settic u mine trouwe te pande,
Edel wijf van hogher aert.
Florentijn die maghet:
Soe salic met u bestaen die vaert,[284]
Boven alle man, die leven mach, 695
Of die ic met oghen nie ghesach,
Edel hertoghe, hoghe baroen.
Nu laet ons hier nedersitten int groen
Tote nedergaet dat maenschijn;
Dan selense alle gader slapen sijn, 700
Die te mijns vader hove behoren,
Dan moghen wi sonder toren[285]
Varen sonder yemens ghemoet.[286]
Die hertoghe:
O edel wijf, het dunct mi oec goet,
Want die vaec gaet mi soe an, 705
Dat ic niet langher ghestaen[287] en can,
Ic moet emmer legghen mijn hoet[288]
Florentijn die maghet:
Soe legghet dan neder in minen scoet
Ende slaept, hoghe gheboren wigant:
Dan selen wi rumen[289] Abelant. 710