De stille rêst is yn it hûs, oer ’t fjild is nin getier,
En op ’e delle laeit it skaed, de sinn’ skynt op ’e wier.
Dêr is in plak for frede en rêst, binêst de jonge frou!
Hja triuwt hjar berntsje oan it boarst, sa ljeaflikjes en sa trou.
Nin wolk is yn ’e blauwe loft, op ’t wêzen nin fortriet,
Nin lûd is oer it stille fjild, as ’t plechtich klokgelied.