De wrâld is o sa sêftkes,
As laei hja yn ’e slom,
Men heart nin sucht, nin laitsjen,
Hja libbet, mar is stom.
It sûzet troch ’e blêdden,
Sêft as in bernesliep;
Dat binn’ de widzesankjes
For kij en ’t froede skiep.
It doarpke laeit yn ’t tsjuster,
In nevel laeit ’er oer;
Twa ljeafsten heart men lústrjen,
As ’t frjeonlik dou-gekoer.
Men heart de kijkes snuven
Yn ’t lange, griene krûd,
Dat houwen en dat snuven
Dat is it ienichst lûd.
Dat ’s wis de Himelfrede,
Nin haet, nin niid, nin spot;
O! ’t is de tiid fen bidden,—
Hear my, o goede God!