Dêr ha we it ljeave foarjier wer
Mei al syn noflikheit!
Elts fûgelke is wer yn de wer
En sjongt, en gûlt, en geit.
De ljeave flinter komt ’er út
En dwarlt de fjilden om,
En siket mei syn fine snút,
It swiet út krûd en blom.
Hark dêr dat sefte siichje ’ris
Troch blêd en twiichjes gean.
Snuve op! hwet is de moarnloft
fris Hjir yn dy boeken lean.
Hark dêr dy ljeave nachtegeal!
Scoe dy hjar leedsang jaen?
Ho kweeljend, earnstich klinkt dy teal
Sa dompich út dy loan!
“Wy binne allegearre blij,”
Dat roppe se ús nou ta:
Ja, stomme blomkes sizze my:
“Den biste it ek wis; ja?”
En biste it net, och, minskebern!
Hwet dochste yn ’t ljeave fjild?
Krûp yn dyn hûs by de hirdshern’,
En sucht, ef tel dyn jild.
De greate master fen natúr
Formeidet hjoed syn bern;
Hy spriedet ’t fjild mei blomkes oer
En lit syn goedheit sjen.
It gêrs komt út de groun as brûs,
De beam syn knopkes set.
Fjild op! forlit it neare hús,
Dy ’t hert fol soargen het.
Fjild op, mei lichte trêd en swier!
Wêz’ blij mei krûd en djier.
Sjen op! ’t ropt alles heech en fier:
“Us God is great en goed;
“Is great en machtich, ivich goed
For al syn créatûr:
Dou, minske, biste sof en tsjoed;
Och, jaen dyn soargen oer.”
Dat sizze blom en fûgels my
As tsjûgen fen Gods macht;
Mar hwerom sjonge en pronkje sy
Net yn de tsjustre nacht?
Hjar sang, hjar swiete melodij
Komt mei de dage oan:
Ut ljeafde en pearsjocht sjonge sy
Wer om Gods ljeave moarn.
Mar ’t is oan dy allinne jown
Gods greatheit oan to sjen,
En den, fen ierde en flesk ontboun,
Nei Him ta op to tsjen.
Mei krêft’ge wjukken rjocht, myn siel,
Dy tsjin Gods himel oan!
Oanbid mei de earste sinnestriel
De Skepper fen sa ’n moarn!
1833.
E. H.
[Yllustraasje]