Under de boartfeinten fen syn jonkheit hie Gabe ien dy him nei oan ’t
herte laei. Hy wenne to Abbegea, dêr Gabe in omke en moike wenjen hie;
dêr kaem er folle koarts foar de ongetiid to út-fen-hûzjen; dêr
toudounse er mei syn niften, ef siet er hele nachten by op to
jongfolkjen en to sjongen. Den wier Sierd Anes, in flugge sterke Fryske
feint, syn maet. Dêr bleau, dêr wier syn libbenslust. As moarnsier de
prachtige sinne syn blinkjende holle út de dauwe opstiek, en oer de
marren en poelen bigoun to spegeljen, den gong de sinne ek yn syn hert
op; mar as er oer dy wetters brûsde en sûsde mei Sierd yn it lichte
boatsje, den dounsen syn sinnen as it skipke op ’e weagen. En dochs
forlange er, as de tiid om wier, wer nei hûs en hiem, nei heit en mem.
Sa’n bistean hie Sierd net. In lytse mistribelinge yn de frijerij mei
Eke jage him it ségat út. De jonge, sterke, feardige Sierd, dy oars nin
sé to heech gong, dy ienris de hoop, de fleur fen syn folk wier, rekke
ûnder forkearde makkers en forwyldere ta dy úterste mjitte, dy in
biskaefd minske birikke kin. Einlinge kaem er werom, mar it wier for in
koart eagenblik. Hy roun in lytse tiid yn it doarpke om as in balling
mei in forbritsen gemoed, en is foartgien, sûnder det immen oait wer
fen him heard hat. Dat taestte Gabe yn syn siele oan, en hy makke ’er
it rymke op, dat hjir folget.