kon het zijn papa moeilijk weigeren.”
„Nu, dat zou ik toch maar gedaan hebben.”
„Och, waarom? Over ’n week of vijf zit hij kalm bij zijn oudelui en dan
is die dwaasheid achter den rug.”
„Daar ben ik zoo zeker nog niet van.”
„Kom, kom, bij jongelui gaat zoo’n liefde zoo diep niet.”
„Ge begrijpt me verkeerd. Die liefde laat ik op haar plaats. Ik bedoel
dat het nog zoo zeker niet is, dat de jonge Geerling over vijf weken te
Amsterdam is.”
„Nu... tenzij hij overboord springt!”
„Ook zonder dat is het zeer onzeker.”
„Hoe meent u dat?”
„Mag ik vragen, van welke volmachten en andere stukken u in deze zaak
de houder zijt?”
„Hoezoo?”
„Wel, de jonge meneer Geerling heeft zijn zaak in mijn handen gesteld
en ik heb op mij genomen, die voor hem te onderzoeken en te
behandelen.”
„Hoor eens, meneer Van Vliet,” zei de gezagvoerder boos, „ik raad u
aan, u niet in te laten met mijn zaken hier aan boord.”
„Ik laat me niet in met uw zaken, maar met die van den heer Geerling
junior, en zulks op zijn verzoek; en dáárom verzoek ik u mij de
documenten en stukken te toonen, waarvan u de houder zijt.”
„Ik heb niets met u te maken, meneer.”
„Maar ik wel met u, commandant, en als u weigeren blijft, zal ik zoo
vrij wezen, als we op de reede komen van Tegal of anders te Batavia,
even aan den wal te gaan en een aanklacht tegen u in te dienen wegens
onwettige gevangenhouding.”
„Het is op verzoek zijns vaders en hij is minderjarig.”
„Hebt u een verklaring van den vader en een rechterlijke toestemming op
diens verzoek, dan zal ik mijn cliënt—ofschoon het toch nog volstrekt
niet in orde is—in gemoede aanraden zich te onderwerpen.”
„Neen,” zei de commandant. „Het is alles mondeling en ondershands
geschied.”
„Dan hebt ge een heel gevaarlijke taak op u genomen, die, al laat u hem
dadelijk vrij, u nog te staan kan komen op twee jaren gevangenisstraf.”
Het zweet parelde den gezagvoerder op het voorhoofd.
„Dat is ’n mooi gevalletje,” bromde hij.
„Het beste is.... Waar komen we op de reede?”
„Te Tegal om suiker in te nemen.”
„Het beste is, dat u dan Geerling stil naar den wal laat gaan en u
houdt alsof ge er niets van ziet. Geloof me, u komt anders in groote
moeilijkheden. Dergelijke onwettige inbreuken op de persoonlijke
vrijheid worden zeer hoog opgenomen.”
„’t Is beroerd, meneer,” zei de commandant, inwendig verheugd, dat er
op die wijze een eind aan was te maken; „maar als het niet anders is,
ga dan uw gang maar.”
„Geloof me, commandant, het is ’t beste. En neem het mij niet kwalijk.
Ik mocht hem mijn bijstand niet onthouden. Als u een schip in nood
ziet, dan moet u ook helpen. Wat voor u een schip is, is voor mij een
mensch in maatschappelijke moeilijkheid.”
Toen hij op die wijze getracht had den gezagvoerder zijn persoonlijke
tusschenkomst te verklaren, ging de kleine advocaat de kajuitstrap af
naar de hut van Geerling en klopte aan.
„Wel?” vroeg deze in groote spanning.
„Maak u maar klaar om te Tegal aan den wal te gaan.”
„Wat? Hebt ge hem...”
„Vraag nu niets, en zeg niets. Houd u gereed, neem den eersten den
besten tambangan en vertrek... tenzij...”
„Tenzij wat, meneer?”
„Tenzij u verkiest vrijwillig mee te gaan naar Amsterdam.”
„Ik zou je danken!”
„Bedenk u nog. Ik heb mijn plicht gedaan. Doe gij nu den uwen. Wat hier
gebeurd is, had plaats met de beste bedoeling. Gij moet uw ouders
eeren; gij zijt hun gehoorzaamheid verschuldigd.”
„Ik zal er niet over denken, meneer Van Vliet; ik ben dol blij met den
goeden uitslag, en ik ga strakjes aan wal, zoo waar tweemaal twee vier
is; ik eer mijn ouders, maar ik ben nu twee en twintig jaar niets
geweest dan een gewillig werktuig in de hand van papa. Het is, vind ik,
genoeg. Hoe heerlijk! Ik zou kunnen dansen van de jool! Wat moet die
commandant een leelijk bakkes hebben getrokken! Hoe hebt u hem à faire
genomen?”
Mr. Van Vliet schudde het hoofd.
„Laat dat nu maar voor hetgeen het is. Gij hebt uw zin.”
„Dat heb ik en dat is verrukkelijk. Hoe laat zou ik weg kunnen?”
„Over een uur of wat.”
„Zou het telegraafkantoor nog open wezen?”
„Misschien wel.”
„U begrijpt dat ik haar dadelijk telegrapheer.”
„Dus ge blijft bij uw plan om niet mee te gaan naar Amsterdam?”
„Hè? Naar Amsterdam? Merci!”
En nu ving Mr. Van Vliet aan met een schets van het leven in Europa,
zooals hij zich dat herinnerde uit zijn studententijd en zooals het
zich gedurende zijn verblijf in Indië had geïdealiseerd, totdat er
niets was overgebleven dan het lachend beeld van genot en levensvreugd.
’t Verwonderde Ceciel eenigszins, dat ze dien Zondag niets hoorde of
zag van Geerling. Anders kwam hij meest altijd ’s ochtends even aan en
haalde haar af in den namiddag. Dien Zondag vernam ze niets. Wat zou
hem schelen? dacht ze, toen de duisternis viel. Herhaaldelijk had ze al
eens buiten den weg opgekeken, maar zonder resultaat.
Tegen zeven uren kwam tante Du Roy geheel onverwacht. Ceciel zag aan
haar gezicht, dat er weer iets bijzonders was en ze schrikte.
„Weet je waar Geerling is?”
Ontkennend schudde ’t meisje het hoofd. Groote hemel, wat zou het nu
weer zijn?
„Neen, dat dacht ik wel; zoo’n smeerlap!”
„Maar wat is er dan?” vroeg Ceciel nauw hoorbaar: haar mond en keel
waren droog; zij kon de woorden haast niet uiten.
„Wel, hij is er van door, de gladakker. Hij heeft ’m van ochtend
gesmeerd.”
„Hoe dan..... hoe dan?”
„Hoe? Wel vraag je dat nog, arme meid? Met ’n mailboot naar Holland.”
„Het is ’n leugen!”
„Waarachtig niet, Ciel. Ik weet het van een runner, die hemzelf met de
boot heeft zien vertrekken. Ja, die totoks zijn gauwdieven, je kunt er
niet één vertrouwen, ja!”
Het viel Ceciel zoo hard en onverwacht op het lijf, dat zij voor een
oogenblik al haar geestkracht verloor. Zij ging op een stoel zitten en
doodsbleek, tot zelfs op haar lippen, leunde zij met gesloten oogen
achterover tegen de leuning.
Met groot misbaar vloog mevrouw Du Roy naar achter om eau-de-cologne,
azijn en andere opwekkende middelen; de oudelui kwamen ook naar voren
en het gaf een consternatie van belang. Maar Ceciel had zich dadelijk
weer hersteld en wees met beslistheid alle hulp af.
„Ik heb het altijd wel gedacht.”
„Wat?” vroeg Ceciel droomerig.
„Wel, dat hij je zou laten zitten met je gebakken peren.”
„Peren?” vroeg Ceciel op denzelfden distracten toon. „Welke peren?”
„Nu, kom er maar gerust voor uit, hoor. Je bent de eerste niet en je
zult de laatste ook niet wezen.”
„Lieve Hemel!” riep de moeder doodelijk verschrikt: „Ceciel, het is
toch niet waar?”
Het departement van marine zei niets, maar stond er bij met gefronst
voorhoofd en saamgeknepen mond, gereed om hoogst handtastelijk die
„gebakken peren” af te straffen.
Ondanks den schok, dien haar zenuwen hadden gekregen, moest Ceciel
lachen.
„Tante is gek, ma, en ik dacht dat u wijzer waart.”
Het departement van marine loosde een zucht van verlichting en liet
alle plannen tegen de „gebakken peren” varen. Mevrouw Du Roy riep half
teleurgesteld:
„Is het niet waar? Is het waarachtig niet waar?”
„Och, wel neen!”
„Nu, maar dan begrijp ik ook niet, waarom je er zoo’n drukte van maakt.
Wat kan jou die kerel schelen? Voor hem een ander!”
Maar Ceciel luisterde niet. Zij dacht aan haar vervlogen illusiën. Zij
zou nu wel gedoemd blijven haar geheele leven te slijten in dien kring;
in dat vervelende huis en met die doodelijke omgeving. Al wat ze zich
had voorgesteld van een opwekkend en verheffend leven in den
fatsoenlijken stand, in nette Europeesche kringen, was vernietigd; weg,
voor goed, en terwijl haar ouders en haar tante om het hardst op
Geerling scholden, boog zij het hoofd en weende. Dadelijk huilde
mevrouw Du Roy mede en haar moeder ook, terwijl de oude heer zich
verwijderde.
En het werd een troosten en beloven zonder ophouden; vooral mevrouw Du
Roy ging zich te buiten. Wat wilde Ceciel hebben? Geld? Goed? Zij kon
het krijgen: zij kon alles krijgen, wat ze wilde, als ze maar niet
bedroefd was om dien gemeenen totok, dien verrader, dien dit en dien
dat.
Ceciel hief plotseling het hoofd op en droogde haar tranen.
„Het is niet waar,” zei ze. „Hij is niet weg; hij kan niet weg zijn!”
De oude dames zuchtten, keken elkaar aan en schudden het hoofd. Kasian!
die arme meid; ze kon het nog niet gelooven.
Een oogenblik zaten ze stil tegenover elkaar, Ceciel nu en dan driftig
het hoofd schuddend, als stil protest tegen het idee, dat Jules haar
zou hebben bedrogen.
Er werd op de buitendeur geklopt; het mooie meisje sprong op en snelde
er heen met een drift, die op woede geleek. Zij rukte een enveloppe uit
de hand van den telegrambesteller en zonder zich te bemoeien met het
potloodje of het reçu, dat de man haar ter teekening voorhield, ijlde
zij naar de tafel, waarboven het licht hing, en scheurde wild het
omslag open.
„Lieve! Hebben getracht me door list en geweld mee te voeren. Ben
hier vrij gekomen. Vertrek dadelijk en reis door. Morgen
bijzonderheden.
Jules.”
Zij las het haastig, eerst zacht, daarna hardop. Haar vader, die na het
huilen teruggekomen was, klapte in de handen; zijzelve liep juichend
naar haar kamer. Nooit was zij zekerder van haar zaak geweest dan nu!
En haar moeder en tante, thans geheel van stemming veranderd ten
opzichte van den jongen Geerling, wreekten zich op den ouden in de
felste bewoordingen.
Den volgenden ochtend bracht een reiswagen Geerling in het hotel terug;
de twee fraaie hutkoffers was hij zoo vrij geweest met den inhoud mee
te nemen. Lachend ontving hem de logementhouder.
„Wel, hebt u ’n pleizierig reisje gemaakt?”
„Wist je er van?”
„Ja, de kapitein had er een woordje over losgelaten. Uw goed zou wel
gehaald worden.”
„Da’s gemeen! Waarom hebt ge me daar niets van gezegd?”
De logementhouder haalde de schouders op met een bedenkelijk gezicht.
„Wat zal ik u zeggen? Ik bemoei me liever in het geheel niet met zulke
zaken.”
„Ja,” zei Geerling, blij dat hij iemand had, op wien hij boos kon
wezen, „dat is maar gekheid. Ge hadt mij moeten waarschuwen. Ik woon
hier en als er zulke plannen tegen me worden gesmeed en het is u
bekend, dan moet u me waarschuwen.”
Nogmaals trok de logementhouder de schouders op.
„Ik dacht wel,” zei hij ironisch, „dat ik ten slotte de schuld zou
krijgen. Nu, ik heb een breeden rug, meneer Geerling.”
Jules ging naar zijn kamer; alles was er, zooals hij het had verlaten.
„Die meneer van uw kantoor is er geweest,” vervolgde de logementhouder,
die mee was gegaan; „ik heb hem toen aangeraden liever nog een paar
dagen te wachten. Het is maar goed, dat hij het gedaan heeft.”
Geerling baadde, kleedde zich netjes met het nieuwe goed uit Holland,
liet het fraaiste rijtuig voorkomen en reed naar Ceciel. Veel pleizier
had hij er niet van, want er waren geen wandelaars: daarvoor was het
reeds te laat en te warm, en iedereen was naar zijn kantoor of toko.
Zij kwam hem buiten te gemoet; zij omhelsde hem, zooals ze het nog
nooit had gedaan; zij drukte hem aan haar hart met de grootste
innigheid; zij had voor het oogenblik een gevoel van gelukzaligheid,
alsof ze werkelijk op hem verliefd was. Een goede ontvangst had hij
verwacht, maar dit bracht hem in verrukking; de wereld leek hem zoo
schoon!
Hij moest dadelijk vertellen.
„In het eerst,” zei hij, „was ik waarachtig heelemaal overrompeld. Ik
weet dat ouders, zoolang men minderjarig is, groote macht bezitten; ik
ken den ouden heer als iemand die altijd zijn wil doordrijft,
onverschillig of het recht is of krom, maar alleen omdat het zijn wil
is. Wij zijn bij ons thuis van kindsbeen gewoon blindelings te doen,
wat de oude heer zegt, en ik heb dat ook altijd gedaan, tot nu eenigen
tijd geleden. De commandant zei, dat hij alle stukken en documenten
bezat en hij sprak met zoo’n zekerheid, dat ik er overbluft door was,
half gebiologeerd, geloof ik. Enfin, ik begon met me te onderwerpen,
niet anders denkend, dan dat er eenvoudig niets tegen te doen en ik
volkomen geleverd was. Maar toen de eerste indruk voorbij was, dacht ik
na en begon ik toch te twijfelen of het zelfs met de toestemming van
papa zoo maar ging, mij mee te nemen als een slaaf, als een arrestant.
Ik nam een advocaat, die mede-passagier was, onder den arm en
informeerde, en toen ik hoorde dat de kapitein niet in zijn recht kon
zijn...”
„Nu?” vroeg Ceciel zenuwachtig, toen Jules even ophield.
„Toen ben ik naar zijn hut gegaan en heb hem gesommeerd me dadelijk
vrij te laten, daar ik hem anders zou aanklagen.”
De vader van Ceciel, de gewezen zeeman, nam Jules eens op van het hoofd
tot de voeten. Zoo’n ventje, dacht hij, zou een commandant van een
groot schip aanklagen! Het mocht wat!
„Waarvoor wou je hem aanklagen?” vroeg Ceciel.
„Wegens,” zei Jules, die de juiste terminologie niet kende, met het
grootste aplomb, „wegens het vervoeren van minderjarigen.”
De oude heer schaterde van het lachen en Ceciel glimlachte spijtig; hij
was toch maar matigjes intellectueel ontwikkeld, dacht ze.
„Nu, lach maar,” hernam Jules een beetje geraakt. „Het is zeker dat hij
heel gauw in zijn schulp kroop en mij precies liet doen, wat ik wilde.
Wel trachtten ze mij toen te paaien met mooie praatjes om maar mee te
gaan naar Holland, maar je kunt wel nagaan, dat ik dáár den brui van
gaf.”
„Natuurlijk,” zei Ceciel, alsof het iets was, dat geen tweeërlei
opvatting toeliet. „En wat denk je nu te doen?”
„Ik ga morgen naar het kantoor.”
Hij deed het ook.
Den volgenden ochtend stapte hij binnen, alsof er niets was
voorgevallen, en nam zijn gewone plaats in zonder in pourparlers te
treden.
Toen hij tegen halféén naar de kamer ging, waar het voornaamste
personeel gewoonlijk rijsttafelde, kwam de chef, die anders veel later
at, tegenover hem zitten.
„Ik dacht dat je een reisje waart gaan maken.”
„Ja, dat dacht ik eerst ook.”
„Je hebt je dus bedacht?”
„Precies! Ik was bang dat ik zeeziek zou worden.”
Zij lachten beiden.
„Ik heb het wel verwacht,” zei de chef. „En ik heb het ook naar
Amsterdam geschreven. Het is geen idee geweest van mij, dat kan ik je
verzekeren, hoor!”
„Neen, dat heb ik dadelijk wel begrepen.”
„Maar hoe ben je er af gekomen?”
En opnieuw deed Jules het verhaal, maar thans, nu hij beter had
nagedacht, was het nog veel mooier en maakte hij er een flinker figuur
in.
De onaangename dienstcorrespondentie was voor Van Brakel uitgeloopen op
een particulier briefje in officiëelen stijl, waarin hem niet meer of
minder werd medegedeeld, dan dat hij zijn ontslag uit ’s lands dienst
nemen moest, daar hij het anders zou krijgen. Te zamen hadden zij een
hoogst onaangenaam kwartiertje doorgebracht, want dàt hadden ze toch
niet verwacht. Toen waren ze begonnen elkaar te troosten en moed in te
spreken.
„Ik ga me vestigen als architect en landmeter,” had hij gezegd.
„Wie weet,” voegde Lucie er bij, „of het nog niet ’t beste is. Als het
meeloopt....”
„O!” vulde Van Brakel aan: „als het meeloopt is er misschien nog een
fortuintje uit te kloppen.”
En zoo gesterkt, hielden zij zich goed in het logement, smalend op het
gouvernement en zich zoolang schetsend als slachtoffers van de
willekeur en het onrecht, tot ze geheel thuis waren in die rol en
menigeen er een eed op had durven doen, dat Van Brakel een miskende
persoonlijkheid was.
Daar op het plaatsje bleven zij niet. Dáár was niets te verdienen; ze
gingen terug naar waar ze vandaan kwamen. Lucie nam haar intrek in een
commensalenhuis, met haar vader, die nog een appeltje had voor den
dorst, en werkelijk gelukte het Van Brakel aanvankelijk goed.
Er was juist op de plaats een bouw-vleugje en weinige dagen na hun
aankomst had Van Brakel reeds handen vol werk tegen goed honorarium.
Over zijn ontslag werd verschillend geoordeeld. Vrij van schuld achtte
men hem niet, maar toch werd hij veel meer beklaagd dan veracht, en in
geen geval belette de onaangename wijze, waarop hij ’s lands dienst had
verlaten, den particulieren ingezetenen gebruik te maken van zijn
groote diensten.
Nog nooit had hij zooveel geld verdiend. Maar levensvreugde gaf het hem
weinig. Toen hij had te kennen gegeven, dat hij weer lid wilde worden
van de sociëteit, had men hem geantwoord, dat hij beter deed met zich
niet aan te melden. Bon entendeur, demi mot. Onder de ambtenaren van
zijn vroegere positie was hij niet welkom; men ontweek hem. Bij den
resident op receptie werden hij en Lucie zoo koel ontvangen, dat zij
zonder het met elkaar af te spreken zich vast voornamen er nooit weer
heen te gaan. En toch wist Van Brakel, dat er waren die veel meer op
hun boekje hadden dan hij; die nog doorknoeiden en die beschouwd werden
als welkome steunpilaren van de sociëteit, wien door iedereen met
vriendelijke glimlachjes de hand werd gedrukt en die allervriendelijkst
ten residentiehuize werden ontvangen.
Maar hij zei niets. Hij ging niet meer uit en speelde niet meer. Alleen
dronk hij ’s avonds het eene glas grog na het andere en zijn
schoonvader hield hem daarbij dapper gezelschap. Van Brakel verteerde
nu veel geld. Hij scheen van oordeel, dat het bestaan van den
particulier gelijk stond met dat van den ambtenaar, die zeker kan wezen
jaar in jaar uit zijn maandelijksch traktement te genieten en dus niet
behoeft te sparen. Lucie ging fraaier gekleed dan zij ooit had gedaan;
zij hield er een nieuwen mylord op na, met twee vurige paarden, welker
met zilver gemonteerde tuigen keurig netjes stonden.
Bijna niemand bemoeide zich met hen en zij bemoeiden zich met niemand.
Van Brakel had de onvergeeflijke sociale fout begaan zich op ambtelijke
knoeierijen te laten betrappen en dat vergaf hem de kleine Indische
wereld niet. En nu hij uit wraakzucht dat wereldje wilde overbluffen,
werd het kwaad erger.
Kijk die Van Brakel eens een geur maken! Het is goed riemen snijden van
eens anders leer! Dat is alles van de gestolen dubbeltjes van het
Gouvernement!
Zoo klonk hem de publieke opinie na, als ze des Zondagsmiddags in hun
mooi rijtuig gingen toeren; zoo omringde zij hen, als ze gingen
luisteren naar de muziek. En ze sprak niet alleen fluisterend of met
luider stem,—men kon haar zien uit de gebaren, lezen in de oogen van
iedereen, die meende op de hoogte te wezen van de geschiedenis der Van
Brakels.
Mevrouw Du Roy kreeg nu ook haar geld geregeld afbetaald.
„Ik had het vroeger moeten weten!” zuchtte Van Brakel, doelende op de
omstandigheid, dat hij in het particuliere als aannemer en architect
zooveel geld verdiende.
„Ja,” zei dan Lucie, „het is waarachtig wel dom geweest, zoo veel jaren
in dienst te blijven van dat akelige gouvernement.”
„Och! je durft dan niet, zie je; maar als ik vóór twee jaren mijn
ontslag had genomen.......”
„Hadt je het maar gedaan, dan was al die narigheid niet voorgevallen.”
„Vertrouw niet op je voorspoed in het particuliere,” waarschuwde dan de
oude heer Drütlich. „Je ziet het aan mij.........”
Maar daartegen verzette zich Van Brakel. Zijn schoonvader moest het
niet kwalijk nemen, doch die bewering ging niet op. Het was iets anders
een koffieland te beheeren, dan een geëxamineerd ingenieur te zijn; de
eerste was van allerlei toevallige omstandigheden buiten zijn wil of
macht afhankelijk; de laatste had zijn wetenschappelijke kennis, die
niemand hem kon ontrooven.
En Lucie vond dat ook. Ze hield nu nog meer van Van Brakel dan ooit:
hij was nu geheel haar man; zij behoefde hem niet te deelen, noch met
het spel, nog met een andere vrouw; zij had nu zulk een lui en
gemakkelijk leven en zoo volop alles wat ze maar wilde, dat ze veel
meer tijd, dan ooit vroeger, aan de genietingen van het huwelijksleven
kon wijden. Zij en Van Brakel konden tegenwoordig met elkaar vrijen,
dat den ouden Drütlich de weinige grijze haren van ergernis ten berge
rezen en hij maar heenging, al mopperend dat ze Donnerwetter dit en dat
verrückt waren.
De eene maand ging na de andere voorbij: na de huizen kwamen de groote
pakhuizen in een vleugje van aanbouw; de Van Brakels bleef het goed
gaan.
„Als we hen eens gingen opzoeken,” proponeerde Geerling. „Ik heb hem al
eenige malen ontmoet en het staat zoo gek.”
Maar Ceciel had daartegen bezwaren.
„Laat dat maar zoo, Jules. Het is al onaangenaam genoeg, als men
bloedverwanten of oude vrienden heeft met antecedenten. Ik ben er
volstrekt niet op gesteld dien kring uit te breiden. Het tegendeel is
waar.”
„Och, hij heeft een eervol ontslag........”
„Ik weet het wel. Iedereen krijgt dat tegenwoordig en dat is heel
verstandig van de regeering........”
„Doe je aan politiek?” vroeg hij lachend.
„Is dat politiek?”
„Ik denk het wel.”
„Enfin, dan doe ik er aan. Ik wilde alleen zeggen, dat het slim is van
’t Gouvernement altijd, als het maar eenigszins kan, eervol ontslag te
geven.”
Hij keek haar eenigszins bevreesd aan.
„Hoe bedoel je dat?”
„Heb je me laatst niet zelf verteld, dat je oude heer een employé, die
hem had bestolen, eenvoudig ontslagen had, zonder gerechtelijke
vervolging?”
„Ah... dat is wat anders... dat was voor den naam van het kantoor. Papa
zegt altijd: bij ons wordt niet gestolen, en bij ons worden geen
abuizen gemaakt. Het is natuurlijk niet waar, maar de oude heer houdt
het stokstijf vol en vele menschen gelooven het.”
„Juist. En ik vind dat het Gouvernement ook zoo moet doen.”
„Het is mogelijk,” meende Jules. Hij ging er niet verder op door.
„De wereld weet toch wel, waaraan zij zich heeft te houden. Iedereen
weet dat Van Brakel met Chineezen heeft geknoeid. Geen tien eervolle
ontslagen kunnen dat verhelpen. Wij moeten hen links laten liggen,
Jules, dat is beter.”
’t Ging hem een beetje aan het hart, maar hij sprak er verder niet
over, en toen hij den volgenden keer de Van Brakels passeerde, die
achterover lagen in hun mylord, keek hij een anderen kant uit en deed
alsof hij hen niet zag.
Lucie klemde de lippen opeen en Van Brakel kleurde van boosheid. Zij
bezaten, sedert men hen vermeed, een bijzondere scherpzinnigheid en
snapten dadelijk of iemand den schijn aannam hen niet te zien, ten
einde aan de verplichting te ontgaan òf hen brutaal te negeeren òf hen
te groeten.
Zij hadden dien middag hun rijtuig stil laten staan bij de muziek;
Lucie was keurig gekleed en de twee kinderen op het voorbankje met hun
Germaansch type, afkomstig van den Drütlichschen kant, zagen er uit om
te stelen; zij droegen zwart fluweelen pakjes, waartegen hun lang,
krullend, lichtblond haar prachtig kleurde; welgedane rose beenen
kwamen boven de randen der witte sokjes uit, even boven hooge
knooplaarsjes zichtbaar, en onder de zwierige, donkere mutsjes keken de
groote lichtblauwe oogjes vroolijk en vriendelijk rond.
En menigeen, die met een spijtig gezicht den „geur” critiseerde, welken
die „weggejaagde” ingenieur maakte met zijn mooie equipage, kon een
glimlach vol bewondering niet terughouden als zijn blik op die twee
mooie, welgedane en goed gekleede kindertjes viel.
Van Brakel en Lucie, vroeger altijd eenvoudiger in hun manieren en vrij
van aanstellerij, zaten thans achterovergeleund met gezichten vol
hooghartige ongenaakbaarheid. De minachting, die hun stil werd
toegedragen, gaven zij openlijk en in het oogloopend der menigte terug.
Maar het hielp hen niet, dat voelden ze, en juist dat schijnbaar winnen
en metterdaad zoo bitter verliezen, hinderde hen meer dan ze konden
uitspreken. Die menschen, die hen verachtten, deden dat in koelen
bloede; zij trokken er zich verder niets van aan; maar den Van Brakels
vergalde het alle levensvreugde. Zooals zij daar zaten, opgeprikt en
met een groot air van voornaamheid, woedden spijt, vernedering en
onmacht in hun binnenste. Als zij weer zoo’n kouden, sarcastischen blik
hen en hun equipage zagen monsteren, dan was het of hun de keel werd
toegeschroefd. Daar was er weer een! En Lucie overviel dan zoo’n akelig
gevoel, dat ze wel had kunnen huilen.
Maar ze hielden zich goed.