La jaroj rapide forpasis kaj Karlo jxus enigxis la gimnazion, kiu
estas la pli alta parto de la liceo. Preskaux la samajn
kamaradojn li havis kiel en la unuaj jaroj. Malmultaj forlasis la
lernejon kaj nur unu novulo envenis en la klason de Karlo. Janko
cxiam estis lia fidela amiko kaj lin nun ofte hejmen venigis por
diskutadi kaj esplori librojn. Jam de unu jaro Man ne plu sidis
apud Karlo, sed estis anstatauxita unue de Laminde, due de
Servetti kaj fine de Janko mem.
Iun matenon en somero, estis tiel varme en la klaso, ke preskaux
cxiuj ekdormis. Janko diris al Karlo: "Estas neeble restadi tie
cxi, cxu ni foriru? -- Kien? -- Ien ajn. Sur la riveron,
ekzemple, ni povus lui boaton." Karlo kompreneble entuziasmigxis
je la ideo, kvankam li timis iomete.
Inter du lecionoj, kiam cxiuj aliaj iris momenton babiladi aux
kuradi en la korto, ambaux rapide trapasis la pordegon kun
Servetti, kaj tuj aliris la angulon de la plej proksima strato.
Neniu estis vidinta ilin. Sxajnis strange al Karlo promenadi en
la urbo matene. De tiom longe li tion ne faris estante cxiam en
la liceo je tiu tempo.
Ili iris al la bordo de l' rivero. Ili baldaux alvenis al
boatejo. Janko elektis mallargxan boaton kaj sidigxinte, ili
ekremis norden. Servetti opiniis, ke estus pli amuze remi komence
kontraux la fluo de l' rivero kaj reveni poste tute ne remante.
Lia propono estis tuj akceptata. La vetero estis belega: sur
ambaux bordoj de l' rivero la kampoj kaj arbaretoj estis tre
verdaj kaj tute dezertaj. Nur la birdojn oni auxdis kaj la
regulan bruadon de la remiloj.
Baldaux ili pasis tra loko, kie grandaj salikoj klinitaj super la
rivero banis siajn brancxetojn en la akvo. La knaboj malrapidigis
sian remadon. Estis dolcxa silento. Ili pensis pri siaj
kompatindaj kamaradoj, nun lernantaj grekajn verbojn en la klaso.
Karlo estus dezirinta reveni por la lasta leciono je la dekunua,
cxar li tre amis la profesoron de historio. (Tiu estis la
altkreska viro kun bela nigra barbo, kiu diktis la ekzamenajn
demandojn, kiam knabeto Karlo la unuan fojon sidis sur benko de
la liceo). Eltirinte sian posxhorlogxon, Karlo ekvidis, ke estas
jam tro malfrue.
Ili forlasis la remadon, kaj la boato malrapide kaj dolcxe suden
iris portate de la riverfluo. Ili ekkantis, kaj ilia vocxo gxoje
sonis inter la arboj. Jam la domoj de la urbo ekaperis inter la
brancxoj kaj baldaux ili realvenis al la boatejo.
Cxiuj rapidis hejmen, ekpensante pri tio, kio okazos, kiam ili
reiros la liceon posttagmeze. Cxe angulo de strato Karlo
renkontis . . . la profesoron de historio. Li forprenis sian
cxapelon. La profesoro haltante nur diris: "Bonan tagon, Davis;
vi venu al mia domo morgaux je la kvara kaj duono; mi havas ion
por diri al vi." Kaj li forpasis.
1. Kio estas la gimnazio? -- 2. Kiujn kamaradojn havis Karlo? --
3. Kion diris Janko al Karlo iun matenon? -- 4. Cxu Karlo
akceptis la proponon? -- 5. Kion faris la tri junuloj? -- 6. Cxu
la pluvo falis? -- 7. Kion eltiris Karlo el sia posxo? --
8. Kioma horo estas nun? -- 9. Cxu vi scias remi kaj nagxi? --
10. Kion diris la profesoro al Karlo?