Karlo jam farigxis forta knabeto kaj rapide grandigxadis; sed li
ankoraux ne eklernis la literojn de l' alfabeto. Lia patrino
decidis, ke sxi mem instruos lin en la komenco.
Cxiumatene sxi sidigis lin apud si kaj malfermis grandan libron
kun nigraj signoj. Sxi klarigis al li, ke per tiuj signoj oni
skribas kaj, se li bone lernas ilin, li povos baldaux legi
belegajn rakontojn en libroj. Karlo opiniis, ke la homoj estas
vere mallertaj kaj sensencaj: kial ili ne venus mem diri siajn
rakontojn? Estus multe pli simple. Post pripensado li esprimis
sian opinion al la patrino.
-- Sed, karuleto, sxi diris, miloj da personoj volas koni la
rakontojn. Estus neeble, ke la rakontistoj vizitu cxiujn. Multaj
rakontistoj logxas tre malproksime, multaj estas mortintaj nun,
kaj oni deziras tamen legi nun tion, kion ili skribis.
-- Sed kial ili ne parolis en fonografilo, kiel onklo Jako? Oni
cxiam povus auxdi ilin.
La patrino trovis Karlon iom tro diskutema:
-- Nu, karega, sxi diris, kisante lin, vi devas eklabori.
Sed Karlo profundigxis en sia pensado . . . la strangaj nigraj
signoj dancadis en nebulo antaux liaj okuloj. Li ripetis, A, B,
C, senatente. Kiam lia patrino petis lin montri B, li ne sciis.
La literon S li bone rekonis, cxar gxi similas serpenton, kaj
ankaux O kaj C, kiuj similas tutan kaj duonan lunon. Por instrui
al li la aliajn literojn, la patrino bezonis multe da semajnoj
kaj multe da pacienco. Fine gesinjoroj Davis decidis, ke Karlo
iru al lernejo. Ne malproksime de la hejmo logxis maljuna
sinjorino kaj sxia filino, kiuj ambaux instruis infanojn. La
lecionoj okazis nur tri matenojn cxiusemajne, lunde, merkrede kaj
vendrede.
Sinjorino Davis mem kondukis Karlon al la lernejo la unuan fojon.
Dum sxi parolis kun la respektinda estrino, S-ino Linar, Karlo
rimarkigis al Frauxlino Linar, ke unu segxo en la klascxambro
estas rompita kaj ankaux, ke estas desegnita vizagxo sur la muro.
Li demandis la frauxlinon, cxu tio estas sxia portreto aux tiu de
la maljuna virino. La frauxlino treege rugxigxis.
-- Mi esperas, ke vi estos bona kaj gxentila, diris lia patrino
adiauxkisante lin.
-- Ho jes, patrineto.
Kiam la unua leciono estis komencita, Karlo havis tre baldaux
siajn manojn tute makulitaj je inko. Laux sia kutimo li visxis
ilin per sia antauxtuketo. Beleta knabineto, kiu sidis apud li,
multe ridis kaj moke rigardis lin. Pro tio Karlo opiniis, ke li
certe pli amas sian fratinon Helenjon, ol sxin.
_Rakontu skribe la supran cxapitron._ -- 1. Kiu unue instruis
Karlon? -- 2. Kion faris la patrino de Karlo? -- 3. Kion opiniis
Karlo? -- 4. Kiujn literojn li facile rekonis? -- 5. Al kio
similas la litero S? -- 6. Kiu kondukis Karlon al la lernejo? --
7. Kion li rimarkis sur la muro? -- 8. Kiun demandon li faris? --
9. Per kio Karlo makulis siajn manojn? -- 10. Cxu oni povas
skribi sen inko kaj sen plumo? -- 11. Cxu Karlo estis en geknaba
lernejo? -- 12. Per kio li visxis siajn manojn? -- 13. Kiu ridis
pri li? -- 14. Cxu de multaj jaroj oni uzas la skribmasxinojn? --
15. Cxu vi jam havis okazon uzi skribmasxinon? -- 16. Cxu vi
estas stenografiisto?