Apellēs pīctor illūstris erat quī, perfectā
operā, tabulam in pergulā trānseuntibus prōpōnere
solēbat atque ipse post tabulam latēre,
ut vitia quae notārentur auscultāret. Volgus
enim dīligentiōrem iūdicem quam sē ipsum
esse dīctitābat. Feruntque eum ā sūtōre quondam
reprehēnsum quod in crepidā pauciōrēs
fēcisset ānsās. Apellēs igitur, cum domum
esset reversus, crepidam male pīctam ēmendāvit,
posterōque diē eandem tabulam ita
ēmendātam eādem in pergulā prōposuit. Mox
īdem ille advēnit sūtor, quī, cum quod anteā
reprehenderat iam ēmendātum esse vīdisset,
superbiā ēlātus crūs quoque cavillārī incēpit.
Quae cum audīret Apellēs caput subitō indīgnātus
suprā tabulam ērēxit, et, "Heus tū,"
inquit, "quī sūtor modo es, cavē nē suprā
crepidam iūdicēs." Unde fit prōverbium, _Nē
sūtor suprā crepidam_.