Ancaeus, Neptūnī fīlius, agrīs colendīs
studiōsissimus, cum vītēs in vīneā sereret,
nimiō labōre servōs premēbat; ē quibus ūnus
dominum frūctum ex eā vīneā umquam perceptūrum
negāvit. Ancaeus vērō postquam
mātūruērunt ūvae, laetus eās colligēbat, collēctāque
vindēmiā, dum vīnum ē prēlō sibi
haurīrī iubet, increpuit eum quī futūrum
praedīxerat ut numquam ēius vīneae vīnum
biberet. Cum ōrī calicem admōtūrus esset
sermōnem illum in memoriam servō redēgit;
cuī servus, "Multa," inquit, "inter calicem
suprēmaque labra cadunt." Dum haec aguntur,
alter, ecce, famulus accurrēns quam māximum
aprum vīneam ingrēssum vastāre
nūntiāvit. Ancaeus igitur, abiectō pōculō,
cum ad aprum interficiendum fēstīnāvisset,
dentibus ēius lacerātus interiit.