Pȳramus et Thisbē, quī urbem Babyloniam,
quam Semīramis rēgīna mūrō cīnxerat, incolēbant,
cum et aetāte et fōrmā pārēs essent
atque in propinquō habitārent, per rīmam
parietis collocūtī amōris initia inībant. Cōnstituērunt
itaque mātūtīnō tempore ad monumentum
Nīnī rēgis sub arborem mōrum
convenīre. Et cum celerius sub lūcem
Thisbē, occāsiōnem nacta, ad locum dēstinātum
vēnisset, cōnspectū leaenae perterrita, abiectō
amictū, in silvam refūgit. At fera ā recentī
praedā cum ad fontem tumulō vīcīnum sitiēns
dēcurreret, relictam vestem ōre cruentō lacerāvit.
Cūius post discēssum Pȳramus, cum ad
eundem locum vēnisset, et amictum sanguine
aspersum invēnisset, Thisbēn ā ferā cōnsumptam
esse ratus, ferrō sē sub arbore interfēcit.
Deinde Thisbē, dēpositō metū, cum ad eundem
fuisset reversa locum, sē causam mortis adulēscentis
exstitisse rata, nē diūtius dolōrī
superesset, eōdem ferrō sē trāiēcit.