Glaucus, Minōis fīlius, dum pilā lūdit in
dōlium melle plēnum cecidit; quem cum
parentēs quaererent, Apollinem scīscitātī sunt
dē puerō. Quibus Apollō ita respondit:
Mōnstrum apud vōs nātum est, quod sī quis
solverit, puerum vōbīs restituet. Minōs, sorte
audītā, mōnstrum ā suīs coepit quaerere; cuī
dīxērunt nātum esse vitulum, quī ter in diē
colōrem mūtāret, prīmō album, secundō
rubrum, deinde nigrum. Quō audītō, Minōs
ad mōnstrum solvendum augurēs convocāvit.
Quibus congregātīs, Polyidus mōnstrum arborī
mōrō simile esse dēmōnstrāvit. "Nam prīmō,"
inquit, "album est, deinde rubrum, et postquam
mātūruit, nigrum." Tunc Minōs eī, "Ex
Apollinis respōnsō," inquit, "fīlium mihi
restituere dēbēs." Deinde Polyidus dum
augurātur, noctuam super cellam vīnāriam
sedentem, apēsque fugantem, vīdit; et,
auguriō acceptō, puerum mortuum dē dōliō
ēdūxit. Cuī Minōs, corpore inventō, "Nunc,"
inquit, "spīritum restitue." Quod Polyidus
cum negāret posse fierī, Minōs iūssit eum in
monumentō cum puerō, gladiō appositō,
inclūdī. Quibus factīs, dracō repente ad
corpus puerī prōcēssit, quem Polyidus, puerum
ēsūrum aestimāns, gladiō occīdit. Alter tamen
serpēns, cum prīmum occīsum vīdisset, ē
sepulchrō prōgrēssus herbam attulit, cūius
tāctū spīritum priōrī restituit. Quibus vīsīs,
Polyidus eādem herbā Īcarium perfricuit.
Ambō deinde vōciferāre incēpērunt, dōnec
Minōs monumentum aperīrī iūssit et fīlium
incolumem reciperāvit.