Cūra, dum fluvium quemdam trānsit,
crētōsum lutum vīdit. Hōc diū contemplāta
in hominis figūram coepit fingere. Dum
sēcum dēlīberat quidnam fēcisset, Iūppiter
intervēnit, quem Cūra ōrāvit ut sīgnō spīritum
daret. Hōc facile ab Iove impetrāvit; sed,
cum nōmen suum eī indere vellet, Iūppiter
prohibuit, suumque dīxit nōmen eī esse
dandum. Dum dē nōmine Cūra et Iūppiter
disceptant, accurrit et Tellūs, suumque nōmen
eī impōnī dīxit oportēre, quandoquidem ē
corpore suō facta esset figūra. Sāturnum
iūdicem creāvērunt, quibus ille secus vidētur
iūdicāsse:– _Tū, Iūppiter, quoniam spīritum
dedistī, corpus recipitō: Cūra quoniam cum
prīma fīnxit, quamdiū vīxerit, cūra eum
teneat; sed quoniam dē nōmine ēius contrōversia
est, Homō vocētur, quoniam ex humō
vidētur esse factus_.