Harmodius, cum tyrannum Hipparchum
interficere vellet, prīmō porcum occīdit, et ad
Aristogītonem amīcum suum cum cruentō
ēnse vēnit, cuī dīxit sē mātrem interfēcisse;
deinde, ut invenīret utrum fidēs eī habenda
esset necne, ōrāvit ut sē cēlāret. Quī cum
ab eō cēlārētur, Aristogītonem rogāvit ut prōgrederētur,
rūmōrēsque, quī essent dē mātre,
sibi renūntiāret. Ille prōgrēssus nūllōs esse
rūmōrēs renūntiāvit. Harmodius autem, quō
magis fidem amīcī perīclitārētur, mendācium
ēius increpāre incēpit. Unde vespere lītem
per īram ita contrāxērunt ut alter alterī māiōra
obiceret; nec ideō Aristogītōn voluit obicere
amīcum suum mātrem interfēcisse. Quae cum
Harmodius intellegeret, fidem amīcī expertus,
sē porcum modo interfēcisse dīxit, tyrannum
autem interficere velle. Ōrāvit praetereā ut
sibi auxiliō esset. Cum tamen ad rēgem
interficiendum vēnissent, ā satellitibus dēprehēnsī
in rēgiam perdūcēbantur. Aristogītōn
vērō effūgit, et Harmodius sōlus ad rēgem est
perductus, quī, cum ille quis fuisset comes
quaereret, nē amīcum prōderet, linguam dentibus
sibi praecīdit eamque rēgis in faciem
exspuit.