In Siciliā Dionȳsius tyrannus crūdēlissimus
cum esset, suōsque cīvēs cruciātibus cōnficeret,
Moerus tyrannum interficere est cōnātus;
quem satellitēs cum armātum dēprehendissent
ad rēgem perdūxērunt, quī interrogātus sē
rēgem voluisse interficere respondit. Rēx
igitur morte eum afficī iussit. Moerus autem
petiit ut trīduum sibi parcerētur, dum sorōrem
suam nūptiīs collocāret; rēgīque cūstōdiendum
dedit Selīnuntium, amīcum suum et sodālem,
quī spondēret sē tertiō diē esse reditūrum.
Itaque rēx cum dīxisset Selīnuntium, nisi
ad diem rediisset Moerus, eandum poenam
passūrum, eum ad sorōrem collocandam dīmīsit.
Moerus tamen cum, collocātā sorōre, iam
reverterētur, ad fluvium quemdam vēnit, quī,
tempestāte āc pluviīs ortīs, ita erat auctus ut
neque trānsīre neque trānsnatāre posset. Ad
rīpam igitur cōnsēdit et flēre incēpit nē amīcus
prō sē perīret. Intereā tyrannus cum hōrae
sex tertiī iam diēī essent, neque vēnisset
Moerus, Selīnuntium in crucem tollī iūssit;
cuī Selīnuntius diem nōndum praeteriisse respondit.
Sed cum iam nōna adesset hōra,
iterum Dionȳsius eum ad crucem dūcī iūssit.
Quī cum ductus esset, vix tandem Moerus,
dēminūtō flūmine, quī carnificem erat cōnsecūtus,
dē longinquō clāmāns, "Dēsiste,
carnifex," inquit, "adsum, quem spopondit."
Quō nūntiatō, Dionȳsius ambōs in amīcitiam
recēpit, vītamque Moerō concēssit.