Iuppiter Sāturnī erat fīlius, quem pater
interficere voluit, quod sciēbat sī quis sibi
fīlius nātus esset, sē rēgnō prīvātūrum esse.
Ab uxōre igitur petiit ut fīlium sibi trāderet.
Illa autem lapidem incūnābulīs involūtum
ostendit, quem Sāturnus statim dēvorāvit.
Quō factō, māximō cruciātū affectus est; sed
ut Iovem quaereret per terrās est profectus.
Iūnō autem ut Sāturnum ēlūderet aliās adhibuit
īnsidiās. Iovem in Crētam īnsulam
dēlātum in cūnīs dē arbore suspendit ut neque
caelō, neque terrā, neque marī invenīrētur.
Praetereā, nē puerī vāgītus exaudīrētur, iuvenēs
quōsdam convocāvit, quibus tympana
aēnea et hastās dedit, iūssitque eōs circum
arborem euntēs concrepāre. Hōs aliī Cūrētēs,
Corybantēs aliī appellant.