Minerva ex osse tībiās prīma fēcit, quibus
cum in convīviō deōrum cecinisset, ēiusque
īnflātās buccās deī omnēs irrīsissent, illa ad
fontem sē contulit, faciem suam speculātūra,
et, cum turpem adiūdicāsset buccārum īnflātum,
tībiās abiēcit et imprecāta est, ut quisquis eās
sustulisset, gravī afficerētur suppliciō. Quibus
repertīs Marsyās satyrus Apollinem dē cantibus
in certāmen prōvocāvit. Midam rēgem sibi
iūdicem dēligunt; quem Apollō, quod nōn
rēctē iūdicāsset, asinī auribus dēprāvāvit.
Marsyās, quod deō cēdendum nōn putāvisset,
suspēnsus āc cute nūdātus est. Midās autem
aurēs suās tōnsōrī tantum ostendit, affīrmāvitque
sē eum, sī dēfōrmitātem cēlāvisset, participem
rēgnī suī factūrum. Itaque tōnsor
aurēs abscīsās in dēfossā terrā operuit. Posteā
in eōdem locō calamus nātus est, unde pāstor
quīdam sibi tībiam fēcit, quae cum percutiēbātur
canēns, "Midās rēx," inquit, "aurēs
asinīnās habet."