TĪBIAE

Minerva ex osse tībiās prīma fēcit, quibus

cum in convīviō deōrum cecinisset, ēiusque

īnflātās buccās deī omnēs irrīsissent, illa ad

fontem sē contulit, faciem suam speculātūra,

et, cum turpem adiūdicāsset buccārum īnflātum,

tībiās abiēcit et imprecāta est, ut quisquis eās

sustulisset, gravī afficerētur suppliciō. Quibus

repertīs Marsyās satyrus Apollinem dē cantibus

in certāmen prōvocāvit. Midam rēgem sibi

iūdicem dēligunt; quem Apollō, quod nōn

rēctē iūdicāsset, asinī auribus dēprāvāvit.

Marsyās, quod deō cēdendum nōn putāvisset,

suspēnsus āc cute nūdātus est. Midās autem

aurēs suās tōnsōrī tantum ostendit, affīrmāvitque

sē eum, sī dēfōrmitātem cēlāvisset, participem

rēgnī suī factūrum. Itaque tōnsor

aurēs abscīsās in dēfossā terrā operuit. Posteā

in eōdem locō calamus nātus est, unde pāstor

quīdam sibi tībiam fēcit, quae cum percutiēbātur

canēns, "Midās rēx," inquit, "aurēs

asinīnās habet."

Fabulae, virginibus puerisque aut narrandae aut recitandae · 第 89 / 124 题