De jonghe joncfrou Damiet:
Ay! ende waer mach Esmoreit
Merren, [246] dat hi niet en comt?
Ic duchte hi es verdoemt [247]
Ochte ghestorven quader doot,
Ofte hi es in vrouden groet,
Dat hi mi dus heeft vergheten.
Ic sel nochtans die waerheit weten,
Hoe die saken met hem staen,
Al soudic daer om die werelt doer gaen.
Waer sidi, Platus, meester vroet?
De meester:
Edel vrouwe, ghetrouwe ende goet;
Tot uwen dienste ben ic bereit.
De jonghe joncfrou Damiet:
Meester, nu willic Esmoreit,
Gaen soeken van lande te lande.
Al soudic daer omme liden scande
Ende honglier ende dorst ende jeghenspoet, [248]
Het es ene dinc dat wesen moet:
Gherechte minne dwinct mi daer tu.
Lieve meester, nu biddic u,
Dat ghijs mi niet af en gaet, [249]
Ghi en blijft bi mi ende gheeft mi raet,
Hoe dat wine vinden moghen.
De meester:
Vrouwe, nu sijt in goeden hoghen! [250]
Na dien dat ghijs begheert
Ende ghi den jonghelinc hebdt soe weert, [251]
So willen wi soeken den hoeghen [252] man.
De jonghe joncfrou Damiet:
Platus meester, ga wi dan,
Ghelijc of wi waren pilgherijm. [253]