De jonghelinc:
Mijn god, die niet en es verborghen,
Die moet nu mijn troester sijn!
O Mamet ende Appolijn,
Mahoen ende Tervogan,
Dese scoene wapen die hier staen an, [190]
Mochten si toe behoren mi,
Soe waer ic int herte wel vri [191]
Dat ic ware van edelen bloede.
Mi es emmer [192] also te moede,
Om dat ic lach daer in ghewonden,
Doen ic te vondelinghe was vonden;
Ic bender seker af [193] gheboren:
Mijn herte seghet mi te voren,
Want ic daer in ghewonden lach.
Ic nemmermeer vroude ghewinnen en mach.
Ic en [194] hebbe vonden mijn gheslachte,
Ende die mi oec te vondelinghe brachte.
Ic souts hem danken, [195] bi Apolijn!
Ay! mochtic noch vader ende moeder mijn
Scouwen, so waer mi therte verclaert;
Ende waren si dan van hogher aert.
So waer ic te male [196] van sorgen vri,
Sine moeder:
O edel jonghelinc, nu comt tot mi
Ende sprect tegen mi een woert,
Want ic hebbe u van verre ghehoert
Jammerlijc claghen u verdriet.
De jonghelinc:
O scoene vrouwe, wats u ghesciet,
Dat ghi aldus lict [197] in dit prisoen? [198]
Sine moeder:
O edel jonghelinc van herten coen,
Aldus moetic liggen ghevaen,
Nochtan en hebbic niet mesdaen,
Want mi verraderen [199] al [200] doet.
O scoene kint, nu maect mi vroet,
Hoe sidi comen in dit lant.
Ende wie gaf u dien bant?
Berecht mi dat, wel scoene jonchere.
De jonghelinc:
Bi Mamet minen here.
Vrouwe, dan [201] sal ic u weigheren niet.
Wi mochen mallec anderen ons verdriet
Claghen, want ghi sijt ghevaen;
Ende groet verdriet es mi ghedaen;
Want ic te vondelinghe was gheleit,
Ende desen bant in gherechter waerheit
Daer so lach ic in ghewonden,
Lieve vrouwe, doen ic was vonden,
Ende voeren [202] aldus openbaer.
Op aventuere, of iement waer,
Die mi kinnen mochte daer an.
Sine moeder:
Nu seght mi, wel scone man,
Wetti iet, waer ghi vonden waert?
De jonghelinc:
O lieve vrouwe, in enen bogaert
Te Damast in ware dinc, [203]
Daer so vant mi di coninc,
Di mi op ghehouden heeft.
Ay god, die alle doeghden [204] gheeft,
Die moet sijn ghebenedijt!
Van herten benic nu verblijdt
Dat ic gheleeft hebbe den dach,
Dat ic mijn kint anescouwen mach.
Mijn herten mochte wel van vrouden [205] breken:
Ic sie mijn kint ende ic hoert spreken,
Daer ic om lide dit swaer tormint.
Sijt wille come, wel lieve kint!
Esmoreit, ic ben u moeder
Ende ghi mijn kint, dies sijt vroeder; [206]
Want ic maecte metter hant.
Esmoreit, selve dien bant:
Daerin so haddic u ghewonden,
Esmoreit, doen ghi waert vonden
Ende ghi mi ghenomen waert.
De jonghelinc:
O lieve moeder, segt mi ter vaert, [207]
Hoe heet die vader, die mi wan?
Sine moeder:
Dats van Cecilien die hoghe man
Es u vader, scoene jonghelinc,
Ende van Hongherien die coninc
Es die lieve vader mijn:
Ghi en mocht niet hogher gheboren sijn
Int Kerstenrijc verre noch bi. [208]
De jonghelinc:
O lieve moeder, nu segt mi,
Waer omme lighdi aldus ghevaen?
Sine moeder:
O lieve kint, dat heeft ghedaen
Een verrader valsch ende quaet,
Die uwen vader gaf den raet, [209]
Dat ic u selven hadde versmoert.
De jonghelinc:
O wi der jammerliker moert!
Die dat mijn vader den coninc riet,
Bracht mi oec in dit verdriet,
Dat ic te vondelinghe was gheleit,
Ay, ende of ic die waerheit
Wijste, wie dat hadde ghedaen,
Die doot soude hi daer omme ontfaen,
Bi minen god Apolijn!
Ay! lieve moeder mijn,
Nu en willic langher beiden [210] niet,
Ic wil u corten dit verdriet,
Aen minen vader den hoghen baroen, [211]
Dat hi u bringhe uut desen prisoen,
Dat sal mine ierste bede sijn.
Danc hebbe Mamet ende Apolijn.
Ende die sceppere di mi ghewrachte, [212]
Dat ie hebbe vonden mijn gheslachte
Ende ooc die moeder, die mi droech.
Mijn herte met rechte in vrouden loech,
Doen ic anesach die moeder mijn.
Sine moeder:
Oetmoedech [213] god, nu moetti sijn
Gheloeft, ghedanct in allen stonden:
Mijn lieve kint hebbic nu vonden,
Di mi nu verloesten [214] zal,
Want die vroude es sonder ghetal, [215]
Die nu mijn herte van binnen drijft.
Robbrecht:
O wi enen dief, die men ontlijft,
En mochte niet so droeve ghesijn.
Als ic nu ben int herte mijn,
Want ik duchte grote scanden.
Haddickenes [216] doet met minen handen,
Doen ickenne vercocht, soe waer hi doot.
Ay! ic hebbe den anxt soe groet,
Dat mi daer af sal comen toren,
Want comet uut, ic ben verloren.
Dat icken vercochte den Sarrasijn.
De kersten coninc:
Gaet henen, Robberecht neve mijn,
Tot mijnder vrouwen der coninghinnen,
Die ic ewelijc met herten moet minnen.
Ende ooc bliven onderdaen,
Want icxse ghehouden hebbe ghevaen
Sonder verdiente ende buten scout;
Dat rout mijnder herten menichfout,
Dat ic haer hebbe gheweest so wreet.
Gaet henen ende haeltse mi ghereet, [217]
Ende laetse haer scoene kint anscouwen.
Robbrecht:
Her coninc here, in rechter trouwen.
Dat willic al te [218] gherne doen.
Comt edel vrouwe uut desen prisoen
Daer ghi dus langhe in hebt gheleghen;
Ghi selt anesien den jonghen deghen,
Esmoreit den jonghelinc.
Mijn herte van binnen vroude ontfinc,
Doen ic anesach den scoenen wigant.
De kersten coninc:
O edele vrouwe, gheeft mi u hant,
Ende wilt mi desen mesdaet vergheven,
Want ewelijc al mijn leven
Soe willic u dienere [219] sijn,
Want die scouden [220] die sijn mijn;
Dat hebbic nu wel vernomen;
Want Esmoreit ons kint es comen,
Een scoen vol wassen jonghelinc,
Ic bidde u om gode, die ontfinc
Die doot van minnen [221], vergevet mi.
De vrouwe:
O edel here van herten vri,
Ic wils u al te [222] gherne vergheven,
Want alle minen druc es achterbleven [223]
Ende al mijn toren ende al mijn leit. [224]
Waer es mijn lieve kint Esmoreit?
Roepten mi voort ende laetten mi sien.
Robbrecht:
Och edel vrouwe, dat sal u ghescien.
Waer sidi, Esmoreyt, neve mijn?
De jonghelinc:
Ic ben hier, bi Apolijn.
O! Mamet ende Mahoen,
Lieve vader, hoghe baroen,
Die [225] moet u gheven goeden dach,
Ende oec mijnder moeder die ic noit en sach
Meer [226] dan nu te deser tijt!
Ic ben al mijnder droefheit quijt,
Die ic in mijn herte ontfinc.
Doen ic vernam dat ic een vondelinc
Was, doen waert ic die droefste man,
Die nie ter werelt lijf ghewan,
Maer het is mi ten beste al vergaen.
De kerstenconinc, sijn vader:
O Esmoreit, doet mi nu verstaen
Ende segt mi, waer hebdi ghewoent?
De jonghelinc:
Met eenen coninc die es ghecroent
Te Damast, her vader mijn.
Hi es een edel Sarrasijn,
Die vant mi in sinen bogaert,
Ende hi heeft een dochter van hoger [227] aert,
Di mi soe blidelijc ontfinc:
Doen mi haer vader die coninc
Vant, doen wert si mijn moeder,
Ende hielt mi op als haren broeder,
Daer icxse [228] ewelijc om minnen moet.
Die heeft mi al ghemaect vroet.
Hoe dat mi haer vader vant,
Ende dat ie lach in desen bant,
Doen haer vader mi haer brachte.
De vrouwe:
Dits die bant die ic selve wrachte,
Esmoreit, wel scone man.
Ic setter uws vader wapen an,
Men macht noch sien in drie paertien, [229]
Ende ooc die wapen van Hongherien,
Omdat ghi daer uut sijt geboren;
Soe haddic u soe uutvercoren,
Dat icken maecte tuwer eren,
Dat mi ter droefheit moeste verkeren.
Esmoreit, doen ic u verloes. [230]
Ic bidde gode, die zijn cruce coes, [231]
Dat hijt hem te recht wille vergheven,
Die mi anedede dat bitter leven
Daer ic so langhe in hebbe ghesijn.
De jonghelinc:
O lieve moeder, bi Apolijn!
En was nie [232] ondaet [233] noch moert
Si en [234] moeten comen voert, [235]
Ende indinde [236] werden si gheloent.
Robbrecht:
Bi den here die was ghecroent
Met eenre croenen van dorijn, [237]
Esmoreit neve mijn,
Wistict wie dat hadde ghedaen,
Die doot soude hi daer omme ontfaen,
Ofte hi ontsonce mi in die eerde; [238]
Ic soudene seker met minen sweerde
Doeden ofte nemen dlijf.
Ay mi! oft ic den keytijf
Wiste die u den lachter dede,
Hi en soude mi niet in kerstenhede [239]
Ontsitten, [240] hi ware seker doot.
De vrouwe:
Nu willen wi leven in vrouden groet
Ende alle droefheit willen wi vergheten,
Want met vrouden onghemeten
Soe es mijn herte nu bevaen.
De coninc:
Esmoreit sone, nu laet ons gaen
Ende laet ons met vrouden sijn.
Maer Mamet ende Apolyn
Die so moetti nu vertien, [241]
Ende gheloven ane Marien
Ende ane God den oversten vader,
Die ons ghemaect heeft alle gader,
Ende al dat in die wereld leeft
Met sijnre const ghemaect heeft:
Die sonne ende mane, dach ende nacht
Heeft hi ghemaect met siere cracht
Ende oec hemel ende ertrijc
Ende loef ende gras in dier ghelijc [242]
Daer soe moeti gheloven an.
De jonghelinc:
Vader here, so biddic hem dan
Den oversten god van den troene, [243]
Dat hi Damiet die scoene
Beware boven al dat leeft,
Want si mi op ghehouden heeft:
Daer omme eest recht dat icse minne
Van Damast die jonge coninghinne,
Damiet dat edel wijf,
Ay God, bewaert haer reine lijf!
Want si es nojael [244] ende goet;
Met rechte dat icse minnen moet
Boven alle die leven op eertrijc.
En dadicx niet, so haddic onghelijc,
Want si es mi van herten vrient.
Robbrecht:
Esmoreit neve, dats goet verdient. [245]
Nu willen wi alle droefheit vergheten;
Met bliden moede willen wi gaen eten,
Want die tafel es bereit.