De jonghe joncfrou Damiet:
Ay! en sal hier iement sijn
Die ons beiden iet sai gheven:
Twe pilgherijms die sijn verdreven
Ende van den roevers af gheset?
De jonghelinc:
Ay! daer hoeric Damiet
Spreken; hoerdicse niet?
O weerde maghet sente Marie,
Ende hoe ghelijc so sprect si hare,
Damiet der scoender care, [254]
Van Damast die scoene coninghinne,
Die ic boven alle vrouwen minne,
Die op der eerden sijn gheboren.
Nu sprect op ende laet mi hoeren,
Ghi sprect haer boven maten ghelijc.
De jonghe joncfrou Damiet:
Waer ic te Damast int conincrijc,
Esmoreit wel scoene man,
Soe soudic haer bat [255] gheliken dan;
Maer nu sta ic als een pilgherijm.
De jonghelinc:
O Damiet, vrouwe mijn,
Ende sidi dit, wel edel wijf?
Mijn herte, mijn ziele ende mijn lijf
Met rechten in vrouden leven mach,
Want ic niet liever gast en sach.
Die noit [256] op eertrike was gheboren.
Och edel wijf, nu laet mi hoeren,
Hoe sidi comen in dit lant?
De jonghe joncfrou Damiet:
O Esmoreit, wel scoene wigant
Mi dochte ic hadde u gherne ghesien,
Maer en mochte mi niet gescien,
Ic en [257] moeste daer omme liden pijn. [258]
Doen maectic mi als een pilgherijm,
Ende come aldus ghedoelt doert dlant,
Ende nam Platus metter [259] hant,
Dat hi soude mijn behoeder sijn.
De jonghelinc:
Waer sidi, lieve vader mijn?
Comt tot hie [260], ghi moetse scouwen,
Die vol minnen ende vol trouwen
Haer herte tote miwaert draecht.
Het es recht dat si mi behaecht:
Sie heeft soe vele doer mi [261] ghedaen.
De coninc:
Soe willicse met blider herten ontfaen.
Sijt wille come, Damiete wel scoene!
Ghi selt in Cecilien croene
Draghen boven al die leven.
Ic salse minen sone opgheven, [262]
Ende ghi selt seker werden sijn wijf;
Want ic hebbe soe ouden lijf,
Dat icse [263] nemmeer ghedragen en can.
Robbrecht:
Her coninc oem, bi sente Jan!
Esmoreit hi es wel weert,
Hi wert een ridder wide vermeert
Ende die de wapene wel hantiert:
Desen raet [264] dunct mi goet ghevisiert, [265]
Dat hi die crone van u ontfa [266]
Damiet, nu comt hier na, [267]
Ghi selt werden jonghe coninghinne.
De meester:
Hulpt Mamet! dat ic niet uut minen sinne
En come, dat verwondert mi.
O Esmoreit, edel ridder vri,
Die man brachte u in al dit verdriet.
Wat hi u secht, hine meines niet,
Hi hevet tuweert [268] al valschen gront. [269]
Ic cochte u jeghen hem om dusent pont
Van finen goude, die ic hem gaf.
De jonghelinc:
Meester, nu secht mi daer af,
Hoe die saken geleghen sijn.
De meester:
O Esmoreit, bi Apolijn,
Dies es leden [270] achtien jaer,
Dat ic quam ghereden daer,
Esmoreit, op die selve stede.
Nu hoert, wat die keitijf dede:
Daer soude hi u seker hebben versmoert,
Hi sprac tot u soe felle woert,
Dat ghi hem sijn rike sout ondergaen. [271]
Ghi moeste hem emmer [272] iet bestaen,
Dat hoerdic wel an sijn ghelaet. [273]
De jonghelinc:
Meester, vertrect [274] mi alden staet,
Dies biddic u uter maten sere,
Want ic sta al buten kere, [275]
Dat ic die waarheit niet en weet,
Die mijnre moeder dat groete leet
Ende mi dien lachter mocht anedoen.
De meester:
O Esmoreit, bi Mahoen,
Het heeft ghedaen die selve man.
Bi minen god Tervogan,
Hi soude u hebben ghenomen dlijf,
Want hi vermaets hem, [276] die keitijf;
Ic hoeret ende sprac hem aen
Ende seide hem, het ware quaet ghedaen.
Want hi soude doden den jonghen vooght [277]
Alsoe dat ic u jeghen hem cocht
Om dusent pont van goude roet
De jonghelinc:
Bi den Here di mi gheboet. [278]
Die ondaet sal ghewroken sijn,
Eer ic sal eten of drincken wijn,
Nu moeti uwen indach [279] doen!
Waer sidi vader, hoghe baroen,
Ende Robberecht die moerdenaer?
Robbrecht:
Bi den here, dan [280] es niet waer!
Esmoreit, neve mijn,
Ic hebbe oit [281] goet ende ghetrouwe ghesijn,
Ic was noit moerdenaer no [282] verrader.
De jonghelinc:
Swijt, pute soene [283]! het es noch quader
Die ondaet di ghi hebdt ghewracht.
Hoe quam dat nie [284] in u ghedacht
Te vercopen uwes selfs gheboren bloet,
Ende maket minen vader vroet, [285]
Dat mijn moeder hadde ghedaen?
Robbrecht:
Daer willic in een crijt [286] voer gaen,
Esmoreit, wel coene wigant,
Es hier enich man int dlant,
Di mi dat wil tien an. [287]
De meester:
Swijt al stille, quaet tiran! [288]
Ghi soutten hebben doot ghesteken,
En haddi mi niet hoeren spreken,
Daer ic ten aenganghe [289] quam ghereden.
Ic en was nie soe wel te vreden,
Als dat icken jeghen u cochte om gelt.
Ic gaeft u al onghetelt
In een foertsier, [290] was yvorijn; [291]
Noch soude ment vinden in uwe scrijn:
Daer willic onder setten [292] mijn lijf.
De jonghelinc:
Ay mi, Robberecht, fel keitijf:
Met rechte ic u wel haten mach.
Ghi selt nu hebben uwen doemsdach: [293]
Al die werelt en holpe u niet.
Robbrecht hanct men hier.
De jonghelinc noch:
Aldus eest menichwerf ghesciet:
Quade werken comen te quaden loene;
Maer reine herten spannen croene,
Die vol doeghden sijn ende vol trouwen.
Daer omme radic, heren ende vrouwen.
Dat ghi u herte in doeghden stelt,
So wordi in dinde [294] met gode verseilt [295]
Daer boven in den hoghen troene,
Daer die ingelen singhen scoene:
Dies onne [296] ons die hemelsche vader!
Nu seght Amen alle gader.