(Achttien jaren later.)
De jonghelinc:
O Tervogant ende Apolijn!
Hoe mach mijn suster, dat edel wijf,
Ghehebben also reine lijf,
Dat si ghenen man en mint,
Noch in heydenesse ne genen en kint, [141]
Die si woude hebben tot enen man!
Bi minen god Tervogan,
Si heeft emmer een edel natuere,
Ofte si mint ene creatuere
Heimelike, daer ic niet af weet;
Want si en es emmer niet bereet [142]
Tot enegh man die nu leeft.
Ic waent, haer Mamet al ingheeft,
Dat si heeft so edele aert.
Dit es mijnder liever suster bogaert;
Hier plecht [143] haar wandelinghe te sijn.
Bi minen god Apolijn,
Ic wilder mi ooc in vermeiden gaen,
Want die vaec [144] comt mi aen;
Ic wil hier slapen ende nemen rast. [145]
De jonghe joncvrouwe Damiet:
Ay mi! ay mi, hoe groten last
Dragic al stille int herte binnen!
Ic ben bevaen [146] met sterker minnen,
Die ic heimelijc in mijn herte draghe.
O Apolijn! ic u dat claghe.
Dat mijn herte enen man soe mint,
Nochtan dat sijs niet en kint
Sijn gheboerte noch sijn geslacht;
Maer het doet der minnen cracht,
Si heeft mi vast in haren bant.
Ay, doene [147] mijn vader vant
Ende bracht mi den jonghelinc,
Ende gaffen mi als vondelinc,
Dat ic soude sijn suster ende moeder:
Hi waent dat hi es mijn broeder,
Maer hi en bestaet mi twinst; [148]
Nochtans hebbickene ghemint
Boven alle creatueren;
Want hi es edel van natueren
Ende oec van enen hoghen moede; [149]
Hi es coenlijc [150] van edelen bloede;
Al was hi te vondelinghe gheleit,
Mijn herte mi van binnen seit
Dat hi es hoghe gheboren.
O Esmoreit uutvercoren,
Edel ende vroem, scone wigant,
Doen u mijn lieven vader vant,
Dies es leden [151] bi ghetale
Achttien jaer, dat weet ie wale, [152]
Hebdi gheweest mijn minnekijn. [153]
O uutvoren deghen fijn, [154]
Ewelijc blivic in dit verdriet;
Want ic en wils u ghewaghen niet;
Dadict, [155] mijn vader name mi dlijf.
De jonghelinc:
O uutvercoren edel wijf,
benic dan een vondelinc?
Ic waende mijn here de coninc,
Edel wijf, hadde ghesijn mijn vader,
Ende ghi mijn suster, dat wendic [156] al gader
Ende beide gheweest van enen bloede,
Ay! mi es nu alsoe wee te moede!
Bi minen gode Tervogan,
Ic ben wel die druefste man,
Die nie ter werelt lijf ontfinc.
Ay mi! benic dan een vondelinc,
Op erde nie droever man en waert.
Ic waende sijn van hogher aert,
Maer mi dunct ic ben een vont.
Nu biddic u, edel roede mont,
Dat ghi mi al gader segt
Van inde toerde [157] ende al ontdect,
Hoe dat mi uw vader vant.
De jonghe joncfrou Damiet:
O Esmoreit, wel scoene wigant,
Nu ben ic wel alsoe droeve als ghi.
Ik en wijst [158] niet dat ghi mi waert so bi,
Doen ic sprac die droeve tale.
O edel wigant, nu nemet wale [159]:
Het quam mi uut grooter minnen vloet.
De jonghelinc:
O edel wijf, nu maect mi vroet,
Hoe die saken comen sijn.
Ic plach te segghen "suster mijn",
Maer dat moetic nu verkeeren;
Enen anderen sanc moetic nu leren,
Edel wijf, ende spreken u an
Ghelijc enen vremden man.
Nochtan so moetic ewelijc bliven
U vrient ende ghetrouwe boven alle wiven,
Die op der erden sijn gheboren.
Och edel wijf, nu laat mi hoeren
Ende seght mi, waer ic vonden waert.
De jonghe joncfrou Damiet:
Och edel jonghelinc van hogher aert,
Na dien dat ghi hebt ghehoert,
So willict u vertrecken voert,
Waer dat u mijn vader vant:
In sinen boegaert, scoene wigant,
Daer hi hem verwandelen [160] ghinc.
De jonghelinc:
Och edel wijf, berecht mi ene dinc:
En hoerdi daer na noit ghewaghen
Vrouwe oft joncfrou in horen [161] claghen,
Dat iement een kint hadde verloren?
De jonghe joncfrou Damiet:
O edel jonghelinc uutvercoren
Daer af en hebbic niet ghehoert.
De jonghelinc:
Ay! so ben ic van cleinder gheboert.
Dat duchtic, oft uut verren lande.
Mamet laete mi noch die scande
Verwinnen [162] dat ie weten moet [163]
Wie mi desen lachter [164] doet,
Dat ic te vondelinghe was bracht.
Nu en willic nemmer van enen nacht
Ten anderen verbeiden, ic [165] en hebbe vernomen [166]
Van wat gheslachte dat ic ben comen,
Ende wie dat mijn vader si.
De jonghe joncfrou Damiet:
O Esmoreit, nu blijft bi mi!
Ic bits u in [167] die ere van allen vrouwen.
Storve mijn vader, ic soude u trouwen,
Edel wigant, tot enen man:
Esmoreit, so mogdi dan
Sijn van Damast gheweldich here.
De jonghelinc:
O edel vrouwe, die onnere [168]
En sal u nemmermeer [169] gescien;
Dien lachter moet verre van u vlien,
Dat ghi sout nemen enen vondelinc.
Uw vader es een hoghe coninc,
Ende daer toe [170] sidi soe scoene.
Ghi moecht met rechten draghen croene,
Voer [171] elken man [172] die nu leeft.
Mijn herte van groten scaemde beeft,
Dat ic al dus hebbe ghevaren. [173]
De jonghe joncfrou Damiet:
O Esmoreit, laet u mesbaren!
Dies biddic u, edel wigant.
Al waest dat u mijn vader vant,
Dan [174] werd u nemmermeer verweten.
Met groten vrouden [175] onghemeten
Selen wi leven, ic ende ghi.
De jonghelinc:
O edel wijf, dies moetic mi
Ewelijc van u beloven; [176]
Maer nemmermeer en willic hoven [177]
Met eneghen wive die nu leeft
Ofte die de werelt binnen heeft,
Ic en sal tierst, [178] bi Tervogan,
Den vader kinnen, die mi wan,
Ende oec die moeder, die mi droech.
O roede mont, ic hebbe ghenoech
Hier ghelet [179] ic wille gaen varen.
De jonghe joncfrou Damiet:
O wi! nu machic wel mesbaren;
Ic blive alle in dit verdriet.
Vele spreken en doech [180] emmer niet,
Dat so hebbic ondervonden;
Vele spreken heeft in meneghen stonden
Dicwile beraden [181] toren; [182]
Bi vele spreken es die menege verloren,
Haddic gheswegen al stillekijn,
Soe haddic in vrouden moghen sijn.
Bi Esmoreit al mijn leven,
Dien ic met spreken hebbe verdreven.
Met rechte machic roepen: "olas! [183]
O wi, dat ic niet stom en was,
Doen ic sprac dit droeve woert."
De jonghelinc:
O edel wijf, nu willic voert.
Mamet beware u reine lijf!
Nu biddic u, wel edel wijf,
Groet mi den coninc minen here.
Want ic en sal keren nemmermere,
Ic en [184] hebbe vonden mijn geslacht
Ende ooc den ghenen die mi bracht,
Daer ic te vondelinghe was gheleit.
De jonghe joncfrou Damiet:
O scoene jonghelinc Esmoreit,
Nu biddic u doer oetmoet, [185]
Als ghi van uwer saken sijt vroet,
Dat ghi dan wederkeert tot mi.
De jonghelinc:
O scone joncfrouwe van herten vri, [186]
Dan salic laten nemmermeer,
Ic en sal met enen corten keer, [187]
Edel wijf, tot u comen,
Als ic die waerheit hebbe vernomen,
Bi minen god Tervogant.
De jonghe joncfrou Damiet:
O Esmoreit, nemet desen bant:
Hier in soe waerdi ghewonden,
Esmoreit, doen ghi waert vonden;
Edel jonghelinc, dies gheloeft.
Ghi selten [188] winden omtrent [189] u hoeft
Ende voerten alsoe openbaer
Op aventuere, of iement waer,
Die u kinnen mochte daer an,
Ende peinst om mi, wel scoene man,
Want ic blive in groter sorghen.