De kersten coninc:
Waer sidi, Robberecht, neve coen?
Comt tot mi, ic moet u spreken.
Mi dunct dat mi mijn herte sal breken
Van groten rouwe, die mi gaet an.
Robbrecht:
Ay oem, hoghe gheboren man,
Waer bi sidi aldus ontstelt?
De kersten coninc:
Van rouwen benic alsoe ghequelt,
Ic duchte dat mi mijn herte sal scoeren: [109]
Myn scoene kint hebbic verloren,
Esmoreyt den sone mijn!
Ay, ic en mochte niet droever sijn!
Al haddic verloren in dier ghelijc [110]
Mijn goet ende oec mijn conincrijc,
Daer omme en woudic droeven twint, [111]
Haddic behouden mijn scoene kint.
Ay mi! ay mi! den bitteren rouwe
Die ic nu lide ende oec mijn vrouwe!--
Ic duchte het sal mi costen dlijf,
Ochte [112] mijn vrouwe, dat edel wijf;
Si heeften [113] rouwe int herte soe groet,
Mi dunct, ic ware mi liever doet,
Dan ic soude liden dit torment. [114]
Robbrecht:
Ay! edel oem, wide bekint, [115]
Nu en wilt u aldus niet mesbaren!
Ic weet wel hoe daer es ghevaren;
Al drijft mijn moeye [116] den rouwe so groet,
Sine heeft daer af ghene noet:
Dat weet ic te voren wel.
Haer herte dat es tuwaert [117] fel [118],
Om dat ghi out sijt van daghen:
Ic hebt haer dicwel hoeren claghen.
Dat si van mi niet en wijst. [119]
Ic duchte, si u noch met hare list,
Her coninc oem, sal nemen dleven.
Si sal u seker noch vergheven.
Dat weet ic te voren wale.
Ic hebbe soe menichwerf haer tale
Gehoert in heimeliker stont,
Nochtan en ghewoeghs [120] nie mijn mont
Meer dan nu te deser ure.
Ic weet wel, si heeft die creatuere
Selve ter doet brocht,
Want si u noit wel en mocht,
Om dat ghi hebt enen grauwen baert.
Si es op ene ander vaert, [121]
Si mint seker enen jonghen man.
De kersten coninc:
Bi den vader die mi ghewan!
Robbrecht neve, wistic dat,
Haer en soude ghehulpen bede no scat,
Ic en [122] soudse doeden, dat felle wijf!
Robbrecht:
Oem, daer settic vore mijn lijf, [123]
Dat ic u segghe, en eest niet waer.
Ic hebt gheweten over menech jaer,
Dat si u niet en es van herten vrient.
De kersten coninc:
O wi! ende waer hebbic dies verdient?
Met rechte ic dat wel claghen mach.
Mi dochte dat ic enen inghel sach,
Als ic anesach haer edel lijf,
Ende es so wreet dat felle wijf?
Seker, neve, dat wondert mi.
Nu gaet henen ende haeltse mi.
Ic moetse emmer [124] spreken hoeren.
Robbrecht:
Waer sidi, vrouwe hoghe gheboren?
Comt toten coninc minen oem!
Och edel vrouwe, nemt sijns goem, [125]
Want hi staet al buten kere. [126]
De vrouwe:
Ay her coninc, edel here!
Wie sal ons nu hulpen claghen
Den bitteren rouwe die wi draghen,
Dat wi hebben verloren ons kint?
De kersten coninc:
Swijt, [127] van gode so moetti sijn ghescint, [128]
Felle pute, [129] quade vrouwe!
Al den druc ende den rouwe
Dat hebbi mi alte male ghedaen,
Dat sal u te quade vergaen;
Want ict algader hebbe vernomen,
Hoe die saken toe sijn comen:
Ghi hebt die moert allene ghewracht,
Mijn scone kint hebbi versmacht: [130]
Dat sal u seker costen dlijf.
Ghi sijt wel dat quaeste wijf.
Die nie [131] ter wereld lijf ontfinc.
De vrouwe:
Och edel here, edel coninc,
Hoe soudic dat vinden in mijn herte.
Dat ic hem doen soude eneghe smerte,
Die ic te mijnder herten droeeh?
De kersten coninc:
Swijt, quade vrouwe! hets genoech;
Gesproken, ic en wils nemmeer hoeren;
Ic sal u in enen put versmoren.
Robbrecht, leitse mi ghevaen! [132]
De vrouwe:
God, die hem ane ene cruce liet slaen,
Die so moet mi nu verdinghen [133]
Ende te mijnder onscout [134] bringhen,
Want ic hier af niet en weet.
Robbrecht:
Seker, vrouwe, hets mi leet.
De vrouwe:
Ay God! ontfermt u dit swaer torment,
Daer ic in ben, want ic hebbe mijn kint
Verloren ende men tijcht mi ane die daet.
Ay gheweldich god, daer al an staet, [135]
Ghi waert sonder verdiente ende sonder scout [136]
Vaste ghenaghelt ane ene hout,
Oetmoedech [137] God, met naghelen dri,
Ontfermhertich [138] God, nu biddic di.
Dat die waerheit nog werde vernomen,
Ende ic te mijnder onscout moet comen;
Dies biddic u, hemelsche coninghinne!
Ay, sal ic nu in minen sinne
Bliven, dat sal wonder sijn.
Ay god, wie heeft sijn venijn
Aldus swaerlike [139] op mi ghescoten?
Ay god! uut u so comt gevloten
Alle rech; ende alle waerheit;
Nu hulpt mi noch te minen besceit, [140]
Dat ic onsculdih moet vonden sijn.