Robbrecht:
En trouwen! ic hebbe soe langhe ghewacht,
Dat ic ghecreghen hebbe mijn begheert.
Dese jonghelinc die es soe weert
Met minen [63] oem den ouden grisen
Ende metter moeder, dien [64] soe prisen,
Dat si nie scoender kint en saghen;
Dese blisscap sal ic hen verjaghen,
Want het gheeft mynder herten pijn,
Vermalendijdt moetstu sijn
Ende die u oec ter wereld bracht!
Want ic nie sent, [65] dach noch nacht,
Blisscap int herte en conde ghewinnen.
Al souden si beide daer omme ontsinnen,
Dijn lijf dat heeftu nu verloren:
Ic sal di in enen put versmoren
Ofte sterven doen een ergher doet.
Meester:
O vrient, dat ware jammer groet:
Het dunct mi sijn soe scone kint.
Ghi sijt emmer [66] te male [67] ontsint,
Dat ghi wilt doden dese jonge gheboert;
Maer ghi sijt daer op ghestoert, [68]
Dat hoeric wel ane uwe ghelaet. [69]
Ic bidde u, vertrect [70] mi uwen staet,
Waer omue sidi daer op soe gram?
Robbrecht:
Vrient, doen hi ter wereld quam
Ende van siere moeder wert gheboren,
Quam mi in minen slape te voren,
Dat hi mi nemen soude mijn leven:
Dies benic in sorghen [71] bleven,
Dat ic noit sent en conste gheduren,
Ende ic hebbe ghewacht van uren turen, [72]
Ende hebbe ghestolen der moeder sijn,
Ic meine dat ic nu sinen fijn
Doen sal, [73] eer hi mi ontgaet.
Meester:
Vrient, ic sal u beteren raet
Gheven, wildi na mi hoeren.
Secht mi: wanen [74] es hi gheboren?
Dies biddic u doer [75] Apolijn.
Hi mochte van selker [76] gheboerten sijn, [77]
Ic salne copen alte hande! [78]
Ende voerene met mi uten lande
In heydenesse, [79] des sijt wijs,
In ene stat, het Balderijs, [80]
Die doer Torkien [81] en gheleghen.
Robbrecht:
Vrient, wildi den jonghen deghen [82]
Copen, ic sal u segghen dan,
Wiene droech; ende diene wan, [83]
Sal ic u segghen alte gader:
Die coninc van Cecilien es sijn vader.
Een wigant hoghe gheboren,
Ende sijn moeder, als ghi moghet hoeren.
Es conincs dochter van Hongherien.
Meester:
Vrient, es hi van dier partien. [84]
So es die jonghelinc mijn gherief,
Ic salne copen, eest u lief.
Nu sprect op, hoe gheefdine mi?
Robbrecht:
Vrient, dies moghdi wesen vri.
Om dusent pont van goude ghetelt.
Meester:
Houdt, [85] vrient, daer es ghelt,
Ende gheeft mi den jonghelinc;
Maer berecht mi ene dinc:
Hoe es sijn name, doet mi bekant.
Robbrecht:
Esmoreyt het [86] die jonghe wigant,
Al soe es die name sijn.
Meester:
Soe sal hi ewelijc payijn
Bliven, dies moghdi wesen vroet;
Mamet di mi bewaren moet,
Ende ic vare wech met minen gast.
Robbrecht:
En trouwen! nu es mijn herte ontlast
Van dies ic stont in groter sorghen;
Want ewelijc blijft hi verborghen
In heydenesse, dies benic wijs;
Want die stede van Balderijs
Leghet doer Torkien in verren lande.
God die moet hem gheven scande!
Hoe sere hadde hi mi ontstelt!
Nu willic gaen ende doen dit gelt
Heimelijc in miere ghewout, [87]
Want het es al edel gout.
Al en bleve mi nemmermeer
Dlantscap, nochtan waric een heer
Met desen ghelde, dat ic hebbe ontfaen. [88]
Ic hebt na minen wille wel ghedaen,
Want ooc sal mi nu bliven dlant.
Meester:
Waer sidi, hoghe gheborne wigant,
Van Damast gheweldich coninc?
Nu comt ende siet den jonghelinc,
Die gheboren es van edelen bloede.
De coninc:
Nu en was mi nie soe wel te moede,
Alst es van desen hoghen prosent. [89]
Ic salne ophouden [90] voor [91] mijn kint;
Mine dochter salicken bevelen.
Meester:
Wattan! [92] her coninc, ghi selt helen [93]
Voor uwe dochter al gader,
Wie sijn moeder es ende sijn vader:
Dat en seldi haer vertrecken [94] niet,
Want u mochte daer af verdriet
Comen hier namaels over lanc; [95]
Want vrouwen sijn van herten wanc. [96]
Seidi hare sijn hoghe gheslachte,
Ende dan Venus [97] in haer wrachte, [98]
Ende worde minnende den jongen man
Soe mochte si hem segghen dan,
Hoe dat hi ware comen hier;
Want, her coninc, der minnen vier
Mochte in uwer dochter openbaren,
Als hi ware comen te sinen jaren.
Daer omme en secht haer ghene dinc,
Dan dat hi es een vondelinc;
Te min so salder haer gheligghen an.
De coninc:
Platus, Platus, bi Tervogant [99]
Het dunct mi goet dat ghi mi segt.
Laet ons dit ewelijc ghedect
Sijn, dese sake, voor die dochter mijn
So machics in vreden sijn.--
Waer sidi, dochter Damiet?
Comt tot mi onghelet, [100]
Ic moet u spreken, bi Mahoen! [101]
Damiet:
Vader, dat willic gherne doen.
Nu secht mi wats uw ghebot?
De coninc:
Damiet, bi minen god,
Anesiet hier desen roeden mont,
Desen jonghelinc, dit es een vont; [102]
Mamet heeften mi verleent.
Ic hoerden daer hi hadde gheweent;
Daer ic in die boegaert wandelen ginc,
Daer vandic desen jonghelinc
Onder enen cederenboem.
Damiet, nu nemes goem, [103]
Ende houtten op [104] als uwen broeder;
Ghi moet sijn suster ende moeder.
Esmoreyt heyt [105] dese jonghen man.
Damiet:
Vader, here, bi Tervogant
Noit en sach ic scoender kint.
Heeften ons Mamet ghesent, [106]
Dies willic hem danken ende Apolijn;
Ic wil gherne suster ende moeder sijn.
U uutvercoren jonghe figuere!
Du best die scoenste creature,
Die ie met oghen nie [107] ghesach.
Met rechten ic Mamet danken mach.
Dat ic sal hebben enen broeder:
Ic wil gherne sijn suster ende moeder.
O Esmoreyt, wel scoene jonghelinc,
Hoe sere verwondert mi dese dinc,
Dat ghi waert vonden sonder hoede;
Want ghi dunct mi van edelen bloede
Bi [108] de ghewaden, die ghi hebt an
Nu comt met mi, wel scoene man,
Ic sal u als minen broeder doen.