Robbrecht:
Ay mi! ay mi der leider [16] gheboert,
Die hier nu es comen voert,
Van Esmoreit den neve mijn.
Ic waende wel coninc hebben ghesijn [17]
Als mijn oem hadde ghelaten dlijf [18],
Nu heeft hi al bi sijn wijf
Een kint ghecreghen, die oude viliaert [19].
O Cecilien, edel bogaert [20],
Edel foreest, [21] edel rijc!
Ic moet bliven ewelijc,
Edel foreest, van di bastaert [22]:
Dies mijn herte alsoe beswaert,
Dat mi inbringhen sal de doet;
Maer bi den here die mi gheboet [23],
Ic sal daer omme pinen [24] nacht ende dach,
Hoe ic dat wecht verderven mach;
Ic saelt versmoren oft verdrincken:
Daar salic nacht ende dach om dincken,
Al soudic daer omme liden pijn.
Ic sal noch selve de coninc sijn
Van Cecilien, den hoghen lande.
Ic sal oec pinen om haer scande,
Der coninghinne, mijns oems wijf,
Dat hi nemmermeer sijn lijf
Met haer en sal delen, die wigant [25].
Aldus so sal mi bliven dlant,
Machic volbringhen dese dinc.