_De his quos poenæ æternitas a mundi voluptate non deterret.
Inferni duplex poena. Anni 100 nulla æternitatis portio_.
Væ igitur illis perenne qui subire hæc omnia mala etiam sine
fine merentur, pro delectabili unius horæ somnio: tanta etenim
et talis est omnis hujus mundi gloria, ad æternam comparata
gloriam. Melius erat eis, quod dictum est de infelice Juda
(_Matth_. XXVI, 24), non nasci, quam malis suis meritis plagas
inferni sustinere. Quid stultius, quid insanius est, quam
umbra et imagine et similitudine veræ gloriæ et veræ
delectationis, veræ pulchritudinis, veri decoris, veri
honoris, more infantium, decipi et superari; et ipsam veram
gloriam non quærere, non desiderare? Quis imaginem auri in
aqua, ipso auro neglecto, eligeret; et non statim a cunctis
fatuus et insanus crederetur? Quis orbem solis in speculo
redditum, vel in qualibet materia formatum plus diligeret,
quam ipsum solem; et non ab omnibus derideretur? Sic
irridendus, imo dolendus est, quisquis mundi hujus caducam
fragilitatem et inutilem carnis voluptatem diligit, quærit,
contendit, æterna gloria contempta, et neglectis regni
coelestis ineffabilibus gaudiis. Hoc commercium insipientium
valde est, et miserorum, et cor sanum non habentium, etiamsi
plagæ inferni non sequerentur, quæ nec dici nec cogitari
possunt. Duplex vero plaga est, abesse a regno Dei, et esse
semper in inferno, id est, cum diabolo damnari; præsentiam
amittere angelorum, et terribilem dæmonum semper pati
præsentiam. Quantum caveri, vitari, metui debet, nullo modo
dici potest. Quis cum sano sensu pro unius diei deliciis,
centum annorum poenam eligeret? Et miseri tamen et sine ulla
sapientia, voluptatem carnis sequentes, non vitant, non
effugiuint intolerabiles poenas, non centum annorum, non
millies mille, sed omnium sine fine sæculorum pro quadraginta
vel sexaginta annorum deliciis, vel qualibet corruptibili
delectatione. Quantum autem interest inter unum diem, et
centum annos; non tantum utique, sed plures interest inter
quadraginta vel sexaginta vel centum annos, et æternitatem,
sive in bono, sive in malo futuram. Unus enim dies aliqua
portio est in centum annorum spatio, quamvis valde modica: at
vero centum annorum spatium nulla portio est in illa
æternitate. Si enim, verbi gratia, centesima vel millesima
pars esset æternitatis, prædictum ejus spatium post centuplum
ejus spatium vel milluplum æternitas esse desineret: quod
ratio non sinit æternitatis, quæ si ullo modo, ullo tempore
finiretur, æternitas omnino non esset.