Quartus abusionis gradus est, dives sine elemosyna; qui superflua usus
sui quae custodienda in posterum recondit, indigentibus et nihil
habentibus non distribuit: per quod efficitur, ut dum in terra
quaesita diligenti cura custodit, coelestis patriae perennem thesaurum
amittat. Ad quem thesaurum Dominus Jesus adolescentem divitem, qui cum
de perfectione interrogaverat, ita respondens invitavit: _Si vis
perfectus esse, vade et vende omnia quae habes, et da pauperibus, et
veni, sequere me, et habebis thesaurum in coelo_ (_Matth_. XIX, 21).
Quem thesaurum nullus umquam hominum habere potest, nisi qui
pauperibus solatia praestat, aut per seipsum pauper est. Non ergo
dormiat in thesauris tuis, quod pauperes dormire non sinit. Dives
namque etsi multa congregaverit, his frui solus nequaquam poterit;
quia unius hominis natura multis rebus non succurrit. Quid ergo
stultius est quam propter unius hominis victum et vestitum, totam
regni coelestis perdere perennem jucunditatem, et aeternos inferni
cruciatus, absque consolationis praestolatione subire? Quod igitur
aliquando per necessitatem amittendum est, pro aeterna remuneratione
sponte distribuendum est. _Omnia enim quae videntur, temporalia sunt,
quae non videntur aeterna sunt_ (II _Cor_. V, 18). Quamdiu namque
temporales sumus, temporalibus temporalia deserviunt, et cum hinc
transierimus, aeternis aeterna solatia praestabuntur. Idcirco non
debemus diligere ea quae non semper habebimus; praesertim cum expertem
rationis avarum divitem, thesauri sui et agri, et omnia quae habet,
ostendant; quia toto cordis intuitu illas res amat quae numquam se
diligunt. Si enim aurum et argentum, et agros, et vestimenta, et
cibos, et metalla, et bruta animalia quis dilexerit, haec omnia vicem
sibi amoris rependere non posse, ipsa rerum natura ostendit. Quid ergo
a ratione longius est quam diligere, quod te amare non valet; et
negligere illum, qui tuae dilectioni cum dilectione omnia praebet?
Propter hoc igitur non diligi mundus, sed diligi proximus a Deo
praecipitur; quia proximus vicem sui amoris potest rependere, quod
mundus minime posse non dubitatur. Sic enim inimicum esse diligendum
Dominus praecepit, ut illa dilectio amicum illum ex inimico efficiat.
Quisquis ergo dives cupidus vult aeternas habere divitias,
distribuendo egenis praestet interim non mansuras. Si enim quod
diliget non vendit, nemo potest emere quod cupit. Avari namque ideo in
judicio a rectissimo judice nuncupantur maledicti, quia qui
praeteribant eorum habitacula non dicebant: _Benedictio Domini super
vos, benediximus vobis in nomine Domini_ (_Psal_. CXXVIII, 8).
Infelices ergo sunt avari divites, qui propter res transitorias, in
aeternam damnationem dilabuntur; et e contrario: _Beati sunt
misericordes, quia misericordiam consequentur_ (_Matth_. V, 7). Felix
est ergo misericors, dum in hac virtute non substantiam, sed affectum
Deus requirit.