Tiu, kiu rapidus juĝi urbon laŭ la antaŭa ĉapitro, trompiĝus multe. Mi
parolis pri la tieaj mizeruloj, pri iliaj malĝojaj krioj kaj pri la
indiferenteco de kelkaj personoj kontraŭ ili; sed mi nenion diris pri la
aro da bonfaruloj, kiuj dormas, dum la ceteraj sin amuzas, kiuj leviĝas je
la unua ekbrileto de la tago kaj iras helpi al la malfeliĉuloj sen
atestantoj kaj sen fanfaronado.--Ne, mi ne silentos pri tio!--mi volas ĝin
skribi sur la posta flanko de la paĝo, «kiun la tuta universo devas legi».
Tiel dividinte sian riĉecon kun siaj gefratoj kaj verŝinte balzamon en
tiujn korojn ĉifitajn de la doloro, ili iras en la preĝejojn, dum la
lacigitaj malvirtuloj dormas sur lanuga kusenego; ili proponas al Dio
siajn preĝojn kaj dankas al li por liaj bonfaroj. Ankoraŭ interbatalas en
la sanktejo la lumo de soleca lampo kaj la naskiĝanta tago, kaj ili jam
genufleksas antaŭ la altaroj;--tiam la Eternulo, kvankam kolerigita de la
malboneco kaj avareco de la homoj, detenas sian fulmon pretan por frapi.