Antaŭ ol daŭrigi, mi volas forigi dubon eble enirintan en la penson de la
legantoj.
Por nenio en la mondo mi volus, ke oni suspektu min, ke mi entreprenis
tiun ĉi vojaĝon nur tial, ke mi ne sciis kion fari, kaj, por tiel diri,
devigite de la cirkonstancoj; mi certigas tie ĉi kaj mi ĵuras je tio, kio
estas al mi plej kara, ke mi intencis entrepreni ĝin jam longe antaŭ la
fariĝo, per kiu mi perdis la liberecon dum kvardek du tagoj.
Tiu ĉi devigita izoleco estis nur okazo por ekvojiri pli frue.
Mi scias, ke la propravola protesto, kiun mi ĵus faris, ŝajnos suspektinda
al kelkaj personoj;--sed mi ankaŭ scias, ke la suspektemuloj ne legos tiun
ĉi libron;--ili havas sufiĉe da okupoj hejme kaj ĉe siaj amikoj; multajn
aliajn zorgojn ili havas;--kaj la bonuloj kredos al mi.
Mi konfesas tamen, ke mi estus preferinta okupi min per tiu ĉi vojaĝo en
alia tempo, kaj ke mi elektus por plenumi ĝin la grandan Faston, prefere
ol la Karnavalon; sed filozofiaj pripensoj senditaj al mi de la ĉielo
helpis al mi forte por elporti la seniĝon de la plezuroj, kiujn Torino
prezentas amase en tiuj ĉi momentoj de bruo kaj agito.--Tre certe estas,
mi diris al mi, ke la muroj de mia ĉambro ne estas tiel belege ornamitaj,
kiel la muroj de bala salono; la silentado de mia kamero ne tiel valoras,
kiel la agrabla bruado de muziko kaj danco; sed inter la eminentaj
personoj, kiuj troviĝas en tiuj festoj, estas certe multaj pli
malkontentaj ol mi.
Kaj kial mi pensus nur pri tiuj, kiuj estas en situacio pli agrabla, dum
la mondo estas plena je homoj malpli feliĉaj ol mi mem?--Anstataŭ ol
transporti min per la fantazio en tiun belegan Kazinon, kie tiomaj
belulinoj estas mallumigitaj de la juna Eŭgenio, por trovi min feliĉa mi
nur bezonas halti momenton en la stratoj, kiuj kondukas tien.--Aro da
malfeliĉuloj, kuŝantaj duone nudaj sub la pordegoj de tiuj ĉi riĉegaj
loĝejoj, ŝajnas tuj pereontaj pro malvarmo kaj mizero.--Kia vidaĵo! Mi
dezirus, ke tiu ĉi paĝo de mia libro estu legata de la tuta mondo; mi
dezirus, oni sciu, ke en tiu ĉi urbo, kie ĉio vidigas la riĉecegon dum la
plej malvarmaj noktoj de la vintro, amaso da mizeruloj dormas senŝirme,
kun la kapo apogita sur limŝtono aŭ sojlo de palaco.
Tie ĉi estas grupo da infanoj, premiĝantaj unu kontraŭ la aliaj por ne
morti pro malvarmo.--Tie estas virino tremanta kaj sen voĉo por
plendi.--La preterirantoj iras kaj venas ne tuŝataj de vidaĵo, al kiu ili
jam kutimis.--La bruo de kaleŝoj, la voĉo de malsobreco, la ĉarmaj sonoj
de muziko, enmiksiĝas kelkfoje je la krioj de tiuj kompatinduloj kaj
kunfaras teruran senagordaĵon.