Nun kiam mi estas pli trankvila, mi tuj penos paroli kviete pri la du
portretoj, kiuj sekvas la pentraĵon de la _Alpa Ŝafistino_.
Rafaelo! nur de vi povis esti pentrita via portreto. Kiu alia kuraĝus
entrepreni ĝin? Via vizaĝo nekaŝema, sentema, sprita, montras vian
karakteron kaj genion.
Por plaĉi al via animo, mi lokis apud vi la portreton de via amatino, kiun
ĉiuj homoj de ĉiuj centjaroj eterne riproĉos pro la belegaj verkoj, je
kiuj via antaŭtempa morto senigis la artojn.
Kiam mi ekzamenas la portreton de Rafaelo, mi sentas min prenita de kvazaŭ
religia respekto al tiu eminenta homo, kiu en la printempo de sia vivo jam
superis ĉiujn antikvulojn, kaj kies pentraĵoj kaŭzas la admiron kaj
malesperon de la nuntempaj artistoj.--Mia animo, admirante lin, sentas
ekindignon kontraŭ tiu Italino, kiu preferis sian amon al sia amanto kaj
kiu estingis en sia brusto tiun ĉielan lumilon, tiun dian genion.
Malfeliĉulino! Ĉu vi do ne sciis, ke Rafaelo estis anoncinta pentraĵon pli
belan ol tiu de la Alifiguriĝo? Ĉu vi nesciis, ke vi inter viaj brakoj
premis la favoriton de la naturo, la patron de l’entuziasmo, altegan
geniulon, dion?
Dum mia animo faras tiujn observojn, ĝia kunulo. turnante atentan rigardon
sur la ĉarman vizaĝon de tiu pereiga belulino, sentas sin preta pardoni al
ŝi la morton de Rafaelo.
Vane mia animo riproĉas ĝin pro ĝia supermezura malsevereco, ĝi ne estas
aŭskultata. En tiaj okazoj fariĝas inter tiuj du moŝtoj stranga dialogo,
kiu ĉiam finiĝas per la venko de la _malbona principo_, kaj kies
specimenon mi donos en alia ĉapitro.