«Per Dio! mi diris al li unu tagon, jam la trian fojon mi ordonas, ke vi
aĉetu broson por mi! Kia kapo! Kia besto!»--Li nenian vorton respondis;
nenion li estis respondinta en la antaŭa tago, post simila riproĉo. «Li
estas tiel akuratema!» mi pensis; mi neniel komprenis tion.--«Iru preni
ĉifonon por purigi miajn ŝuojn», mi diris kolere. Dum li iris, mi pentis,
ke mi tiel malafable parolis al li. Mia kolero tute foriĝis, kiam mi vidis
kun kia zorgo li penadis deviŝi la polvon de miaj ŝuoj, ne tuŝante miajn
ŝtrumpojn; mi apogis mian manon sur li, kiel signo de paciĝo.--«Kiel! mi
diris al mi mem, estas do homoj, kiuj pro mono purigas la ŝuojn de
aliuloj?» Tiu vorto _mono_ estis lumradio, kiu eklumis al mi. Mi subite
rememoriĝis, ke jam de longe mi nenian monon donis al mia
servisto.--«Joannetti, mi diris, retirante mian piedon, ĉu vi havas
monon?» Duona rideto de praviĝo aperis sur liaj lipoj, je tiu
demando.--«Ne, sinjoro, de ok tagoj mi ne havas unu centimon; mi elspezis
por viaj malgrandaj aĉetaĵoj ĉion, kion mi posedis.--Kaj la broson?
Sendube pro tio?»--Li denove ridetis.--Li povus diri al sia mastro: «Ne,
mi ne estas senenhava kapo, besto, kiel vi kruele nomis vian fidelan
serviston. Pagu al mi 24 frankojn, 10 soldojn kaj 4 denarojn, kiujn vi
ŝuldas al mi, kaj mi aĉetos broson por vi.»--Li lasis sin insulti prefere
ol riski, ke lia mastro hontu pro sia kolero. La ĉielo lin benu!
Filozofoj, Kristanoj! ĉu vi tion legis?
«Jen, Joannetti, mi diris, kuru por aĉeti la broson.--Sed, sinjoro, ĉu vi
volas resti tiel, kun unu ŝuo blanka kaj la alia nigra?--Iru, mi diras,
por aĉeti la broson; lasu, lasu tiun polvon sur mia ŝuo».
Li eliris; mi prenis la ĉifonon, kaj mi plezurege purigis mian ŝuon
maldekstran, sur kiun mi faligis pentan larmon.