Ni lasis Joannetti’on en la sintenado kaŭzita de la miro, senmove antaŭ
mi, atendante la finon de la belega klarigo, kiun mi komencis.
Kiam li vidis min enmetanta subite la kapon en mian noktan surtuton kaj
tiel finanta mian klarigon, li ne dubis unu momenton, ke mi haltis pro
manko de bonaj argumentoj, kaj ke li sekve venkis min per la malfacila
problemo proponita al mi.
Malgraŭ la supereco, kiun li tiel akiris super mi, li ne eksentis la plej
malgrandan fierecon, kaj ne penis profiti sian venkon. Post momenta
silentado li prenis la portreton, remetis ĝin sur ĝian lokon kaj foriris
senbrue, marŝante per la pinto de la piedoj. Li bone komprenis, ke lia
apudesto estas kvazaŭa humiligo por mi, kaj lia delikateco inspiris al li
la penson eliri, ne rimarkigante min pri tio.--Lia konduto en tiu okazo
interesis min forte, kaj enlokis lin pli profunden en mian koron. Li
sendube trovos lokon ankaŭ en la koro de la leganto; kaj se iu tiel
malsentema estas, ke li rifuzos ĝin al li post la lego de la venonta
ĉapitro, la ĉielo certe donis al li marmoran koron.