Mi povus komenci la laŭdon de mia vojaĝo, dirante, ke ĝi nenion elspezigis
al mi; ĉi-tio meritas la atenton. Jen ĝi estas tuj aprobata, aplaŭdata de
la malriĉetaj personoj; ankoraŭ pli certan sukceson ĝi havos ĉe alia klaso
de homoj, pro tiu sama kaŭzo, ke ĝi nenion kostas--Ĉe kiuj do? He! ĉu vi
demandas pri tio? ĉe la riĉuloj! Cetere kiel utila por la malsanuloj estos
tiu vojaĝmaniero! Ili ne bezonos timi la malkonstantecon de la aero kaj de
la sezonoj.--Koncerne la timulojn, ili estos ŝirmataj kontraŭ la rabistoj:
ili renkontos nek profundaĵojn, nek truegojn. Miloj da personoj, kiuj
antaŭ mi ne kuraĝis, aliaj, kiuj ne povis, aliaj, fine, kiuj ne ekpensis
vojaĝi, tuj decidos fari tion laŭ mia ekzemplo. Ĉu eĉ la plej apatia
persono ŝanceliĝus por ekvojiri kun mi al plezuro elspezigonta al ĝi nek
monon, nek penon?--Kuraĝe do! ni ekiru!--Sekvu min, vi ĉiuj, kiujn trompo
de amatino, senfideleco de amiko, detenas en via loĝejo, malproksime de la
malgrandanimeco kaj perfideco de la homoj. Min sekvu ĉiuj malfeliĉuloj,
malsanuloj kaj malkontentuloj de la universo!--Leviĝu amase ĉiuj
maldiligentuloj!--Kaj vi, kiuj en via animo agitas malgajajn projektojn de
aliformiĝo, aŭ de izoliĝo, pro ia malfidelaĵo; vi, kiuj en buduaro
forlasas je ĉiam la mondon, amindaj unuvesperaj ermitoj, venu ankaŭ: kredu
al mi, forlasu tiujn ideojn malgajajn; vi perdas momenton por la plezuro
kaj ne gajnas momenton por la saĝeco; bonvolu akompani min en mia vojaĝo;
ni irados per malgrandaj tagvojoj ridante en la vojiro, kiel vojaĝantoj,
kiuj vidis Romon kaj Parizon; neniu kontraŭaĵo povos nin haltigi kaj gaje
obeante nian fantazion, ni sekvos ĝin ĉien, kien plaĉos al ĝi konduki nin.