Kiel glore estas malfermi novan vojon kaj subite aperi en la mondon
scienculan tenante en la mano libron de eltrovoj, kiel en la spaco
ekbrilegas neatendita kometo!
Ne, mi ne plu konservos mian libron «in petto» (en mi mem); jen ĝi estas,
sinjoroj, legu. Mi entreprenis kaj plenumis kvardek-du-tagan vojaĝon
interne de mia ĉambro. La interesaj observoj faritaj kaj la senĉesa
plezuro sentita dum la vojiro donis al mi la deziron publikigi ĝin; la
certeco esti utila decidigis min al tio. Mia koro sentas neesprimeblan
kontentiĝon, kiam mi pensas pri la nekalkulebla nombro da malfeliĉuloj, al
kiuj mi liveras rimedon certan kontraŭ la enuo kaj kvietigilon por la
doloroj, kiujn ili suferas. La plezuro, kiun oni trovas vojaĝante en sia
ĉambro, estas ŝirmata kontraŭ la malkvieta ĵaluzo de la homoj; ĝi estas
sendependa de la riĉeco.
Ĉu estas ja homo tiel mizera, tiel forlasita, ke li ne havas rifuĝejon,
kie li povas izoli sin kaj kaŝi sin antaŭ la tuta mondo? En tio ĉi
konsistas ĉiuj preparoj por la vojaĝo.
Mi estas certa, ke ĉiu homo saĝa alprenos mian sistemon, kiaj ajn estas
liaj karaktero kaj temperamento; ĉu li estas avara aŭ malavara, riĉa aŭ
malriĉa, juna aŭ maljuna, naskiĝinta en la tropika terzono aŭ proksime de
la poluso, li povos vojaĝi kiel mi; per unu vorto, en la grandega familio
de homoj sin movantaj kiel formikoj sur la supraĵo de la tero, ne estas
unu (mi parolas pri la homoj loĝantaj en ĉambro), ne estas unu, kiu,
leginte mian libron, povos rifuzi sian aprobon al la nova vojaĝmaniero,
kiun mi enkondukas en la mondon.